Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Κυριακή Δ' Λουκά (Απόστολος των Αγίων Πατέρων της Ζ΄Οικουμενικής Συνόδου)


 Αρετικόν νθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτο  

α. Η ορτή τν Πατέρων τς Ζ´ Οκουμενικς Συνόδου καθορίζει καί τήν πιλογή το ποστολικο ναγνώσματος τς σημερινς Κυριακς: πιλέχτηκε τό νάγνωσμα στό ποο πόστολος Παλος μεταξύ λλων μιλάει γιά τήν στάση ναντι τν αρετικν νθρώπων, δεδομένου τι ο εκονομάχοι, κενοι πού πισήμως πό τίς ρχές το 8ο μ.Χ. α. καί γιά πολλά χρόνια ργότερα πολέμησαν τίς εκόνες καί τίς θεώρησαν ς κτός πίστεως, ποδείχτηκαν ν τέλει πό τήν Εκκλησία μας, μέ τούς Πατέρες τς Ζ´ Οκουμενικς Συνόδου (787 μ.Χ.), αρετικοί. Κι ατό διότι ο γιοι ατοί Πατέρες δειξαν ν Πνεύματι τι ρνηση ξεικονισμο το Ιησο Χριστο καί κατ πέκταση τν γίων - ,τι πρέσβευαν ο εκονομάχοι - σημαίνει στό βάθος ετε ρνηση ποδοχς τς πραγματικότητας τς νθρώπινης φύσης το Χριστο, συνεπς κπτωση στόν μονοφυσιτισμό, ετε διαγραφή τς θεϊκς φύσης Του, συνεπς κπτωση στόν νεστοριασμό. Καί στίς δύο περιπτώσεις πρόκειτο
πάντως γιά χριστολογική αρεση, ποία διέστρεφε τήν πίστη καί γι ατό πρεπε νά καταπολεμηθε. Η Εκκλησία μας λοιπόν ξ φορμς τν αρετικν εκονομάχων, λλά καί τν αρετικν τς κάθε ποχς μέχρι σήμερα, πενθυμίζει τήν ρθή στάση ναντι ατν: αρετικόν νθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ᾽.


β. 1. Ποιός θεωρεται αρετικός μως γιά τήν Εκκλησία;

(1) Ατός πού, πως ναφέραμε, λλοιώνει τήν ρθή πίστη της, τήν πίστη δηλαδή πού φερε Κύριος Ιησος Χριστός, καί γι ατό προσφέρει ναν Χριστό χι ληθινό, χι τήν εκόνα πού Εκενος ποκάλυψε, λλά να κατασκεύασμα το δικο του μυαλο, να εδωλο πού πλς τό ντύνει μέ τό νομα το Χριστο. Δέν εναι τυχαο τι λέξη αρεση προέρχεται πό τό ρμα αρομαι πού σημαίνει προτιμ, κλέγω. Κι ατό θά πε τι αρετικός κάνει πιλογή: πό τό λο τς λήθειας πιλέγει να κομμάτι της, τό ποο κομμάτι τό πολυτοποιε θεωρώντας το ς τό λο. Κι ατό σημαίνει τι τελικς τήν λήθεια τήν διαστρεβλώνει. Γιά παράδειγμα, ν Χριστός μας εναι Θεός καί νθρωπος, αρετικός μπορε νά τόν παρουσιάζει μόνον Θεό μόνον νθρωπο. Τί ποτελε κριτήριο συνεπς γιά ναν αρετικό; Οχι σφαλς πίστη τς Εκκλησίας, λλά κρίση δική του. Τήν δική του λογική χει ς βάση αρετικός, ατήν πρωτίστως μπιστεύεται καί μέ βάση ατήν κρίνει καί τήν δια τήν ποκάλυψη το Χριστο. Γι ατό καί τό βάθος πάντοτε μίας αρεσης εναι νας πύθμενος γωισμός: πεποίθηση τι διος ς μέλος πέρκειται το σώματος καί πρέπει λοι νά ποταχθον σέ ατόν. Κατά συνέπεια δέν παραξενευόμαστε ταν κομε πό τούς γίους Πατέρες μας τι δέν πάρχει χειρότερο πράγμα πό τήν αρεση.

(2) Αλλά αρετικός γιά τήν Εκκλησία μας εναι καί κάποιος λλος. Εκενος πού χι μόνον λλοιώνει τό δόγμα καί τήν πίστη της, λλά καί τό θος τς ζως της. Θέλουμε νά πομε τι κενος πού μένει μόνον στό πίπεδο μίας θεωρητικς ποδοχς τς πίστεως χωρίς πίστη ατή νά πηρεάζει τήν ζωή του, στε νά περιπατ ν Χριστῷ᾽, κι ατός ξίσου εναι αρετικός. Ποτέ χριστιανική μας πίστη δέν διαχώρισε τήν πίστη πό τήν ζωή. Αντιθέτως: που βλεπε μία πίστη πού δέν νεργοποιετο ς ζωή τήν χαρακτήριζε δαιμονική. Διότι καί τά δαιμόνια πιστεύουσι καί φρίσσουσι. Οπως θά τό πε καί πόστολος: Δεξον μοι τήν πίστιν κ τν ργων σου. Η πίστις χωρίς τν ργων νεκρά στι. Καί πίστις δι γάπης νεργουμένη. Αλλωστε εναι γνωστό πό τόν λόγο το Θεο καί τήν μπειρία τν γίων μας τι μία ρθή πίστη πού δέν μψυχώνεται πό τή ζωή χει μικρή διάρκεια ζως. Μέ λλα λόγια τήν προτεραιότητα στήν πίστη χει δια ζωή, συνεπς θεωρητικά πιστός σύντομα θά παύσει νά εναι πιστός, ν πό τήν λλη γωνιζόμενος στήν πράξη, στω καί μέ κάποια πόκλιση πίστεως - χι ννοεται νσυνείδητη, γιατί τσι μιλμε γιά αρετικό – σύντομα θά δε τήν καθοδήγησή του πό τόν Θεό, γιά νά βρε τήν λοκληρία τς ρθς πίστεως.

2. Ποιά στάση μας λοιπόν πέναντι στόν αρετικό; Μέ διάθεση νουθεσίας, μς προτρέπει πόστολος. Μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν. Δέν πρέπει δηλαδή νά διαφορήσουμε πέναντι σέ ναν πλανεμένο συνάνθρωπό μας, σέ να μέλος το δίου σώματος. Εμαστε ποχρεωμένοι, κινούμενοι πό σπλάχνα οκτιρμν καί γάπης, νά τόν βοηθήσουμε. Νά το πισημάνουμε τήν πόκλιση τς πίστεως καί σως τς ζως του. Καί μάλιστα χι μόνον μία φορά, λλά καί δεύτερη. Τυχόν διαφορία θά σημαίνει λλειψη γάπης κ μέρους μας καί πομειωμένη χριστιανική πίστη, φο θά φανερώνουμε τι δέν τόν βλέπουμε ς συνδεδεμένο ργανικά καί μέ μς. Πς τό λεγε γιασμένος Γέρων Παΐσιος; Νά το βάζουμε τήν καλή νησυχία.

Τί προϋποθέτει μως μία τέτοια στάση; Πρτον, τι μες γιαίνουμε στήν πίστη. Γνωρίζουμε δηλαδή πακριβς τήν διδασκαλία τς Εκκλησίας μας, γνωρίζουμε τά ερά της κείμενα, βρισκόμαστε μέσα στό ποτάμι τς Παραδόσεως τν γίων Πατέρων μας. Καί δεύτερον, τι γιαίνουμε καί στή ζωή μας πό πλευρς θους. Ζομε δηλαδή, σο ενα δυνατόν, σύμφωνα μέ τίς ντολές το Κυρίου μας, κατεξοχήν δέ τήν ντολή τς γάπης. Κι ατό σημαίνει βεβαίως τι ποια νουθεσία μας θά γίνεται μέ ταπείνωση καί μέ σεβασμό στό πρόσωπο το λλου. Διδαχθήκαμε λλωστε πό τούς Πατέρες μας νά μισομε τήν πλάνη καί τήν αρεση κι χι τόν αρετικό, δι ν Χριστός πέθανε. Αν δέν στεκόμαστε τσι, ν νουθεσία μας παίρνει τήν μορφή τς καταγγελίας μέ τεντωμένο δάκτυλο, τότε σημαίνει τι βρισκόμαστε στήν αρεση τς ζως, λόγω το πάρχοντος γωϊσμο καί τς λαζονείας μας, πού μς κινε σέ δασκαλίστικο τρόπο πέναντι στόν συνάνθρωπό μας. Τό ποτέλεσμα βεβαίως στήν περίπτωση ατή εναι φενός μες ο διοι νά γινόμαστε θεομάχοι, φετέρου ο δεχόμενοι τήν πίπληξή μας νά δηγονται σέ μεγαλύτερη ντίδραση.

3. Η παραπάνω λήθεια πιβεβαιώνεται πό τόν διο λόγο το ποστόλου. Μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ᾽ λέει. Η διάθεσή μας δηλαδή νά βοηθήσουμε τόν λλον μέ τόν λόγο μας πρέπει νά χει ρια. Τό επαμε μία φορά, τό επαμε δεύτερη, πειτα σταματμε. Αν πιμείνουμε, ν θελήσουμε διάκοπα νά το πενθυμίζουμε τήν πόκλισή του, τότε τοτο θά σημαίνει τήν δική μας πόκλιση: θά μς κινε, πως επαμε, δικός μας γωϊσμός, ποος προφανς δέν θά νέχεται τήν διαφορετική πιλογή το λλου. Ο πόστολος εναι σαφής: πιμονή στήν αρεση, παρ λη τήν νουθεσία, φανερώνει τι αρετικός χει ποφασίσει τόν χαμό του. ῾᾽Εξέστραπται τοιοτος καί μαρτάνει ν ατοκατάκριτος. Καί πρέπει κι ατό κόμα νά τό σεβαστομε. Σάν τόν Πατέρα τς παραβολς το σώτου, ποος σεβάστηκε τήν πόφαση το σώτου υο του νά φύγει πό κοντά του, ν ξερε τι πομάκρυνσή του ατή σοδυναμε μέ τήν πώλειά του. Σάν τόν διο τόν Κύριο, Οποος ποτέ δέν κβίαζε τούς λλους νά Τόν κολουθήσουν νά Τόν ποδεχθον.

4. Προσοχή μως! Η σιωπή μας μετά τό νεργό νδιαφέρον μας, ποχώρησή μας μπροστά στήν πιμονή τς αρεσης δέν θά σημαίνει καί διαφορία καί χθρότητά μας. Ποτέ χριστιανός δέν παραιτεται πό τήν γάπη, διότι τσι εναι σάν νά παραιτεται πό τόν διο τόν Θεό. Σταματμε νά μιλμε καί νά νουθετομε, γιατί μέ γάπη παραδίδουμε τόν αρετικό ποκλειστικά στόν Θεό, λπίζοντας πιά στή δύναμη λέους Εκείνου. Συνεπς γάπη μας ξακολουθε καί φίσταται, παίρνοντας μως τήν μορφή τς μπονης προσευχς καί τς μεγαλύτερης σκησης πού κάνουμε, πρός χάρη πιά καί το αρετικο.

γ. Καί σήμερα, δυστυχς, ξακολουθον καί πάρχουν αρετικοί. Πέραν τν γνωστν, πάρχουν καί κενοι πού παρασύρονται καθημερινς, γιατί σως δέν βλέπουν καί τήν ρθή μαρτυρία πίστεως καί πό πλευρς δικς μας. Τό ζητούμενο παρ λα ατά εναι μες νά μή σταματήσουμε τήν βίωση τς λήθειας, δηλαδή νά μή σταματήσουμε τήν ρθή κκλησιαστική ζωή μας. Κι ατό θά πε τι νουθεσία πίστεως πρέπει νά στρέφεται πρωτίστως πρός τόν διο τόν αυτό μας. Αν μες περβαίνουμε τήν αρεση τς πίστεως καί τς ζως, τότε σως πάρξει λπίδα νά κινητοποιηθον καί ο ντως αρετικοί πρός τήν κατεύθυνση τς λήθειας. Γιατί θά τούς κινητοποιε δια χάρη το Θεο.

ΠΗΓΗ: armenisths.blogspot.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...