« Γέρων Εφραιμ Κατουνακιώτης -καταστάσεις-βιώματα και αποκαλύψεις » -π. Σάββας Αγιορείτης Ι.Μ Φιλοθέου

Μεσογαίας Νικόλαος: «Ήρθε η ώρα που πρέπει να ξυπνήσουμε»

«Το Ευρωπαϊκό όραμα μετατράπηκε σε εφιαλτικό όνειρο. Οι πολιτικές υποσχέσεις μεταμφιέστηκαν σε ανόητα ψέματα, ακατανόητα επιχειρήματα και αδικαιολόγητες επιλογές», αναφέρει μεταξύ άλλων σε εγκύκλιο σημείωμα του, ο Σεβ. Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος.

Ο κ. Νικόλαος για ακόμη μια φορά στέλνει μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση τονίζοντας, ότι «Κάναμε το λάθος να ελπίσουμε εκεί που δεν έπρεπε. Κάναμε τον κόπο να ψηφίσουμε αυτούς που δεν αξίζουν. Κάνουμε το έγκλημα να μη μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Τελικά ούτε κυβέρνηση βλέπουμε ούτε αληθινούς ηγέτες και άρχοντες διακρίνουμε ούτε λύσεις διαφαίνονται».

Διαβάστε ολόκληρη την εγκύκλιο του Μητροπολίτη:

Πέρασε η κατανυκτική περίοδος του Τριωδίου, γιορτάσαμε το Πάσχα και την Ανάσταση του Κυρίου και ήδη ολοκληρώνεται και το Πεντηκοστάριο. Γιορτές γεμάτες νόημα, ευκαιρίες πλημμυρισμένες από επαγγελίες χαράς και ελπίδας, χαραγμένες από αλήθεια και προοπτική πνευματικής ελευθερίας.

Αλήθειες όπως η ψηλάφηση του Θεού από τον Θωμά, η θέα του Αναστάντος από τις Μυροφόρες, η συνάντησή Του με τους μαθητές, η συνομιλία και η φανέρωσή Του με τους δύο προς Εμμαούς, η έκχυση του Αγίου Πνεύματος που γιορτάζουμε σήμερα, προσφέρονται όχι για να τις ακούσουμε ως ιστορικές περιγραφές, ούτε για να τις παραδεχθούμε ως θρησκευτικά ιδεολογήματα, αλλά για να τις πιστεύσουμε και να διηθήσουν όλες τις λεπτομέρειες της ζωής μας. 

Ἡ ἑορτὴ τοῦ Πατέρα στὸν Παιδικὸ Σταθμὸ τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας στὴν Ἐγλυκάδα Πατρῶν (Κυριακή 27-5-2012)

Κάθε χρόνο στὸ ὡραῖο περιβάλλον τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου στὴν Ἐγλυκάδα Πατρῶν, πραγματοποιεῖται ἡ ἑορτὴ τοῦ Πατέρα ἀπὸ τὰ ἀγγελούδια τοῦ Παιδικοῦ Σταθμοῦ τῆς Ἐκκλησίας ποὺ λειτουργεῖ στὸ χῶρο αὐτό.

Τὰ παιδιὰ γιὰ μιά ἀκόμα φορά σκόρπισαν χαρὰ καὶ εὐτυχία στὸν κόσμο ποὺ κατέκλυσε τὸ προαύλιο τοῦ Παιδικοῦ Σταθμοῦ. Ἐκεῖνοι βεβαίως ποὺ χάρηκαν  περισσότερο καὶ μὲ τὸ δίκηο τους, ἦταν οἱ γονεῖς  τῶν παιδιῶν καὶ ἰδιαίτερα οἱ πατεράδες, στοὺς ὁποίους ἦταν ἀφιερωμένη ἡ ἑορτὴ καὶ γιὰ τοὺς ὁποίους τὰ παιδιὰ εἶπαν ποιήματα καὶ τραγούδησαν μὲ ἁγνότητα καὶ αὐθορμητισμό.

Τὰ μάτια πολλῶν δάκρυσαν, γιατί ἔβλεπαν τὴν πολλὴ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ δωρεὰ Του μέσα ἀπὸ τὰ παιδιά, τοὺς ἐπίγειους αὐτοὺς ἀγγέλους, τοὺς ὁποίους ἔχει χαρίσει στοὺς γονεῖς τους, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλη τὴν κοινωνία.

ΖΩΝΤΑΝΟ ΘΑΥΜΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ _ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΑΞΙΖΕΙ !

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης: «Οι χριστιανοί σήμερα»

Όταν ο σύγχρονος χριστιανός μιλάει για τον Θεό, εννοεί, λίγο-πολύ, κάτι που βρίσκεται πέρα μακριά στον ουρανό, άγνωστο, ακατανόητο, φοβερό, απλησίαστο, που απλά το αποδέχεται, χρήσιμο για ώρα ανάγκης, μερικές φορές του αποδίδει μαγικές ιδιότητες και συχνά επαναλαμβάνει το ανορθόδοξο «πίστευε και μη ερεύνα».

Κατά τ΄ άλλα αυτή η πίστη στο Θεό δεν επιφέρει ουσιαστική αλλαγή στη ζωή του χριστιανού. Μπορεί να εκκλησιάζεται μερικές Κυριακές, να έχει στη βιβλιοθήκη του σύγχρονα πνευματικά βιβλία, παλιές εικόνες στο σαλόνι, κάποιο κομποσκοίνι στο χέρι, να δίνει και λίγη ελεημοσύνη. Όμως παραμένει ανυπόμονος στ΄ ότι οι άλλοι δεν είναι όπως τους θέλει, μίζερος για τα χρήματα, βυθισμένος στον ατομισμό, στην καλοπέραση, στο άγχος, στον ανταγωνισμό. Αυτό όμως δεν είναι ζωή εν Χριστώ. Μυρίζει θάνατο. Σε τι διαφέρει ο χριστιανός σήμερα από τον υπόλοιπο κόσμο; Όταν δεν έχει μακροθυμία, πραότητα, χαρά, απλότητα και κυρίως ταπείνωση, σημαίνει ότι δεν έχει νοιώσει τίποτε από την εν Χριστώ ζωή. Ζωή που ανακαινίζει, μεταμορφώνει και ωραιοποιεί τον άνθρωπο και μέσα από τις καθημερινές δυσκολίες.

Δεν σε ξεχνω ποτέ ΠΟΛΗ ΜΟΥ...πάλι κοντά σου θα'ρθω..

Ψηφίδα-ψηφίδα, το κόλυβο με την βυζαντινή σημαία... Αναπαυθείτε...μεχρι να αναστηθείτε..

«Σημαίνει ὁ Θεός, σημαίνει ἡ γῆ, σημαίνουν τά ἐπουράνια,

σημαίνει κι’ ἡ Ἁγιά Σοφιά τό μέγα μοναστήρι...

Ψάλλει ζερβά ὁ βασιλιάς, δεξιά ὀ Πατριάρχης...

Σιμά νά ποῦνε τό χερουβικό καί τ’ ἅγια γιά νά βγοῦνε

φωνή ἐξῆλθ’ ἐξ οὐρανοῦ κι’ ἀπ’ ἀρχαγγέλου στόμα:

Πάψετε τό χερουβικό καί σεῖς κεριά σβεστῆτε,

γιατ’ εἶναι θέλημα Θεοῦ ἡ Πόλις νά τουρκέψη,

μόν’ στεῖλτε λόγο στή Φραγκιά νἀρθοῦν τρία καράβια,

τόνα νά πάρη τό Σταυρό, τό ἄλλο τό Βαγγέλιο,

τό τρίτο τό καλύτερο τήν Ἅγια Τράπεζά μας,

μήν τήν μολύνουν οἱ ἄπιστοι καί τήν ἐμαγαρίσουν.­

Κι’ ἡ Δέσποινα ταράχθηκε κι’ ἐδάκρυσαν οἱ εἰκόνες.

«Σώπασε, κυρά Δέσποινα, καί μήν πολυδακρύζεις,

πάλι μέ χρόνια μέ καιρούς πάλι δικά μας θἆναι».