'' Από την Εισαγωγή της Εορτής για την 25η Μαρτίου ''

Διάβασε η μαθήτρια της Β' Λυκείου Αδαμαντία Πλοιαρχοπούλου.

Έγραψε ο  Μιχαήλ Ζαφείρης.

Πανοσιολογιότατε πατέρα Χρύσανθε,

Σεβαστοί πατέρες,

Κυρίες και Κύριοι,

Αγαπητά μας παιδιά,

 Σας καλωσορίζουμε στην αποψινή μας εκδήλωση. Γιορτάζουμε σήμερα όπως και κάθε χρόνο τη διπλή γιορτή της 25^ης Μαρτίου.  Τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και τον Ευαγγελισμό της Ελλάδας. Εκεί στη γη της Ιουδαίας, τη χώρα των θεόπνευστων προφητών, ο Αρ­χάγγελος Γαβριήλ, σαν σήμερα προσφέρει τον κρίνο στη σε­μνή Παρθένο και ευαγγελίζεται τη Γέννηση του Σωτήρα της ανθρωπότητας. Εδώ στην Ελλάδα, στη γη της σοφίας, των ηρώων και των ημίθεων, στην αγιοφρούρητη Μονή της Αγίας Λαύρας στα Καλάβρυτα, ένας εμπνευσμένος Ιεράρχης, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, υψώ­νει το Λάβαρο της Ελευθερίας, και ευαγγελίζεται με τα προφητικά του λόγια, ξέχειλα από πατριωτικό παλμό και τρεμάμενα από ιερή συγκίνηση, τη λύτρωση του Ελληνισμού από τη τυραννία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Η ένδοξη γη σφάδαζε κάτω από το πέλμα του σκληρότε­ρου της ιστορίας δεσποτισμού. Ποτάμια τα δάκρυα κι ωκεα­νοί τα αίματα. Πίστη και Πατρίδα, Χριστός και ελευθερία γίνεται το σύνθημα μέσα σε όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες. Συμβιβασμός κανένας δε χωράει: «Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή», αντηχούν οι λαγκαδιές και τα βουνά, για να σκορπίζουν στις σκλαβωμένες ψυχές το ρίγος εθνικής αντίστασης.

 Το '21 είναι για μας ανεκτίμητο εθνικό κεφάλαιο. Είναι η ίδια η προσωποποίηση της Δόξας. Είναι ανάσταση. Μαρτυ­ρεί την τεράστια δύναμη του Ελληνικού λαού. Είναι η ίδια η ζωή μας. Ό,τι είμαστε σήμε­ρα σαν κράτος, σαν έθνος, σαν λαός, το χρωστάμε στο ανε­πανάληπτο '21. Αυτό που έγινε τότε, μόνο σαν θαύμα μπορεί να εξηγηθεί. Αν για την πραγματοποίηση ενός θαύ­ματος χρειάζεται δύναμη υπερφυσική, αυτή σίγουρα θα τη δούμε μέσα στην ψυχή του λαού που αγωνίστηκε το '21.

Γι’ αυτό ας στραφεί την ιερή τούτη στιγμή ευλαβικά ο νους μας στους αθάνατους εκείνους προμάχους της εθνικής μας αποκατάστασης.

Σήμερα που γιορτάζουμε με ιστορική αναπόληση την ιερή τους μνήμη, ας τους υποσχεθούμε πως θ' αποτελούν για μας αρχή και κανόνα ζωής και θα δια­ποτίζουν με το φρόνημα τους τους μεγάλους εθνικούς μας οραματισμούς. Είναι τούτο χρέος ιερό, εθνική επιταγή, μέγι­στο καθήκον. Ο αγώνας τους θα είναι για μας όρκος τιμής κι ανδραγαθίας και η μεγάλη τους κληρονομιά θα διατηρεί­ται από μας σαν κόρη οφθαλμού, γιατί: «πατρός τε και μη­τρός και των άλλων προγόνων απάντων, τιμιώτερον και αγιώτερον εστίν η πατρίς».