Μὲ τὴν συμπλήρωση 183 ἐτῶν ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, ἐτελέσθη στὴν Μητρόπολη Πατρῶν, σὲ συνεργασία τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Συλλόγου τῶν ἐν Πάτραις Ἀρκάδων, ἱερὸ Μνημόσυνο ὑπὲρ μακαρίας μνήμης καὶ αἰωνίου ἀναπαύσεως τοῦ ἀοιδίμου Θεοδώρου Κολοκοτρώνη.
Τὴν Θείας Λειτουργίας ἡ ὁποία ἐτελέσθη τὴν Κυριακὴ 8 Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Χαραλάμπους Τσουκαλεΐκων καὶ τοῦ Ἱεροῦ Μνημοσύνου, προέστη ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος μὲ λόγο μεστὸ νοημάτων, ἀνεφέρθη στὴν μεγάλη προσωπικότητα τοῦ μακαρίου καὶ ἀοιδίμου Ἀρχιστρατήγου, ὁ ὁποῖος ὡδήγησε τὴν Ἑλλάδα μέσα ἀπὸ ἀγῶνες ἐνδόξους στὴν Ἐλευθερία.
Ὁ Μητροπολίτης, ἀνεφέρθη στὴν εὐλάβεια τοῦ Κολοκοτρώνη, στὴν πίστη του στὸ Θεὸ καὶ στὴν μεγάλη φιλοπατρία του. Μίλησε γιὰ δοξασμένες στιγμὲς ποὺ ὁ Ἥρωας ξεπέρασε τὰ πεπερασμένα ὅρια καὶ πολέμησε, ὄχι μόνο μὲ τὰ ὅπλα, ἀλλὰ κυρίως μὲ τὴν ψυχή, ἔχοντας βεβαιότητα ὅτι τὸν σκέπαζε ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ προστασία τῆς Παναγίας ἀπὸ τὸ Χρυσοβίτσι, τὴν Ἐπάνω Χρέπα, τὸ Βαλτέτσι…
Ἐφόδιό του ἡ λειτουργικὴ ζωή, ἡ νηστεία καὶ ἡ προσευχή, ἡ Θεία Κοινωνία πρὶν ἀπὸ τὶς μάχες, ὡς συνέβη ἀνήμερα τοῦ Σταυροῦ τὸ 1821, στὴν Παναγία τῆς Ἐπάνω Χρέπας.
Ξεπέρασε τὰ πεζὰ ἀνθρώπινα μέτρα, παρ΄ὅτι ἀγράμματος καὶ συγχωροῦσε τοὺς ἐχθρούς του, ἀκόμη καὶ τὸν φονιᾶ τοῦ παιδιοῦ του, δίνοντας μάθημα διαχρονικὸ, ὅτι μόνο ἑνωμένοι οἱ Ἕλληνες μεγαλουργοῦν. Σὲ ἀντίθετη περίπτωση ὁδηγοῦνται στὴν καταστροφή.
Ὁ Κολοκοτρώνης, συνέχισε ὁ Μητροπολίτης, μᾶς ἐμπνέει, μᾶς καθοδηγεῖ, ἀλλὰ καὶ μᾶς ἐλέγχει.
Ἐπίσης ἀνέγνωσε ἀποσπάσματα ἀπὸ βιβλίο, τυπωμένο ἐν Ἀθήναις, τὸ 1843, ἐπιγραφόμενον:
«Τὰ κατὰ τὴν Κηδείαν τοῦ Μακαρίτου Θεοδώρου Κολοκοτρώνου…»
Σ΄αυτό περιγράφονται τά της τελευτῆς τοῦ Ἀρχιστρατήγου, τῆς ἑτοιμασίας του στὸ νεκρικὸ κρεββάτι, τὰ τῆς νεκρικῆς πομπῆς, τὰ τῆς Κηδείας, οἱ ὁμιλίες οἱ ἐπικήδειες καὶ τὰ τῆς ταφῆς του στὸ Α’ Κοιμητήριο Ἀθηνῶν.
Ἰδιαιτέραν ἐντύπωση προκάλεσε, ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν Ἐπιτάφιο λόγον ἐκφωνηθέντα ὑπὸ Παναγιώτου Σούτσου, ἔχον ὡς ἑξῆς: «Κατὰ τὰ τελευταῖα μάλιστα ἔτη τῆς ζωῆς του ὑπῆρξε ἁπλοῦς, ἀθῶος καὶ ἤπιος ὡς βρέφος. Ἵστατο δὲ ὡς ξένος παρεπίδημος ἐν μέσων ἡμῶν διαπληκτιζομένων, καὶ τὸ μὲν σῶμα του ἦτο ἐν ἡμῖν, τὸ δὲ πνεῦμα του συνωμίλει μετὰ τῶν ὁσίων πνευμάτων τῶν ἐν παραδεῖσῳ περιϊπταμένων μετὰ τῶν ἁγίων μαρτύρων τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως, καὶ ἠκούετο ὁ ψιθυρισμὸς τῶν λογίων αὐτοῦ καὶ περιπατοῦντος καὶ ἱσταμένου, καὶ κοιμωμένου καὶ γρηγοροῦντος.
Ἐτελεύτησε δὲ μετὰ τὴν γέννησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους, ἐτελεύτησε σήμερον, ὅτε τὸ βρέφος αὐξάνει καὶ κραταιοῦται πνεύματι, πληρούμενον σοφίας.
«Καὶ ἰδοὺ ἢν ἄνθρωπος ἐν Ἱερουσαλήμ, ᾧ ὄνομα Συμεών, καὶ ὁ ἄνθρωπος οὗτος εὐλαβὴς καὶ προσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ Ἰσραήλ, καὶ ἢν αὐτῷ κεχριματισμένον μὴ ἰδεῖν θάνατον πρὶν ἢ ἴδῃ τὸν Χριστὸν Κυρίου… καὶ ἦλθεν εἰς τὸ ἱερὸν καὶ ἐν τῷ εἰσαγαγεῖν τοὺς γονεῖς τὸ παιδίον Ἰησοῦν… καὶ αὐτὸς ἐδέξατο αὐτὸ εἰς τὰς ἀγκάλας αὐτοῦ καὶ εὐλόγησε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε. Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου Δέσποτα κατὰ τὸ ρῆμα σου ἐν εἰρήνῃ, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου, ὅ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν, φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦ σου Ἰσραήλ».
«Καὶ ἰδοὺ ἦν ἄνθρωπος ἐν Ἀθήναις ᾧ ὄνομα Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, καὶ ὁ ἄνθρωπος οὗτος προσεδέχετο ἀνέκαθεν τὴν ἀνάστασιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, καὶ προώριστο εἰς αὐτὸν μὴ ἰδεῖν τον θάνατον, πρὶν ἢ ἴδῃ τὸ ἐκλεκτὸν Ἔθνος τοῦ Κυρίου εἰς τὸν χορὸν τῶν ἐθνῶν. Καί, ὅτε οἱ Βασιλεῖς τῆς γῆς συνήγαγον τὸ παιδίον τὴν Ἑλλάδα, αὐτὸς ἐδέχθη αὐτὸ εἰς τὰς ἀγκάλας αὐτοῦ, καὶ ηὐλόγησε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε. Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου Δέσποτα κατὰ τὸ ρῆμα σου ἐν εἰρήνῃ, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου, ὅ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν, φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν, καὶ δόξαν ὀρθοδόξου Ἑλληνικῆς φυλῆς».
Κατέληξε δὲ ὁ Σεβασμιώτατος μὲ τὸν προσευχητικὸν ἐπίλογο γιὰ τὴν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, ἀπὸ τὸν ἐπικήδειο λόγο τοῦ μεγάλου Ἐκκλησιαστικοῦ ρήτορος Κωνσταντίνου Οἰκονόμου, τοῦ ἐξ Οἰκονόμων, ἔχοντα ὡς ἀκολούθως:
«Καὶ δεῦτε καὶ συνάψωμεν τὰς ἐγκαρδίους ἡμῶν δεήσεις, εὐχόμενοι πρὸς τὸν Θεὸν τοῦ ἐλέους ὑπὲρ αὐτοῦ. Ὦ Θεὲ τῶν πνευμάτων καὶ πάσης σαρκός, ὦ γένους θνητοῦ τε καὶ ἀθανάτου καὶ πάσης ἀοράτου καὶ ὁρατῆς φύσεως δημιουργέ, ἥλιε δόξης ἀϊδίου, ἀέναε πηγὴ τῆς ἀθανασίας, ἐπάκουσον ἡμῶν δεομένων σου, καὶ ἀνάπαυσον τὴν ψυχὴν τοῦ δούλου σου Θεοδώρου, ἐν τόπῳ φωτεινῷ, ἐν χώρᾳ ζώντων, ἐν ταῖς σκηναῖς τῶν δικαίων, παριδὼν τὰς ἁμαρτίας αὐτοῦ. Πολλὰ ἐκοπίασεν ὑπὲρ τῆς ἁγίας σου πίστεως, πολλά τήν Ἐκκλησίαν ἠγάπησε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου