Ταιριάζει αυτή η συννεφιά με την έλλειψή σου, πατέρα.
Και η σημερινή παγωνιά μοιάζει με την κρούστα του πάγου που τόσα χρόνια ξεπατώνει στην καρδιά μας τα τρυφερά που τολμούν να φυτρώσουν και τα λουλουδάκια που άφησες εντός μας, πριν φύγεις ....
Πριν 13 χρόνια, τέτοια μέρα ζούσαμε με τον φόβο του αποχωρισμού και με την ελπίδα του θαύματος.
Τελικά μάλλον το θαύμα είναι ο τρόπος που η αναχώρησή σου έγινε αφορμή να πλησιάσει ο λαός την Εκκλησία και αυτό προφανώς σου πιστώθηκε στον λογαριασμό του Παραδείσου.
Εμείς όμως δεν μπορούσαμε τόσο απλά να μην πονάμε. Δεν είχαμε, βλέπεις, τόση πίστη και υποταγή στο θείο θέλημα....
Περνούσαν οι ώρες κι' εμείς παγώναμε μέσα μας. Οι προσευχές έμοιαζαν κρύσταλλα χιονιού, κρεμασμένα στις στέγες της αγάπης που χτίσαμε τόσα χρόνια μαζί. Τα λόγια σώπαιναν, τα δάκρυα μαζεύονταν.
Εσύ κι' εμείς ήμασταν πια στην τελική ευθεία.....Εσύ για το έλεος του Κυρίου κι' εμείς για την ορφάνια....
Πάντα τέτοια μέρα παγώνουν μέσα μας οι στέπες όπου ξένοιαστο κάποτε έτρεχε το παιδιάστικο γέλιο σου. Κι' εμείς, κάθε χρονιά πιο μόνοι, γράφουμε, σου αφιερώνουμε, και στο τέλος κλαίμε το παραπονεμένο κλάμα των προδομένων ανθρώπων....Πάντως όχι από σένα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου