Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

Ἡ Θεανθρώπινη ἐξέλιξη


 Του  οσίου πατρός  Ιουστίνου Πόποβιτς

Ζητς νά σο παντήσω στό ρώτηµα, ν µπορε πιστηµονική ντίληψη περί τς ξελίξεως το κόσµου καί το νθρώπου νά συνυπάρξει µέ τήν παραδοσιακή ρθόδοξη ασθηση καί γνώση. κόµη, ρωτς ποιά, τό ποιά εναι στήν περίπτωση ατή στάση τν Πατέρων καί γιά τόν ν πάρχει γενικς νάγκη γιά µία τέτοια συνύπαρξη. Μέ πολλή συντοµία λοιπόν γράφω τά ξς:

νθρωπολογία τς Καινς Διαθήκης στήκει καί πίπτει πάνω στήν νθρωπολογία τς Παλαις. λο τό Εαγγέλιο τς Παλαις Διαθήκης νθρωπος εκόνα το Θεο! λο τό Εαγγέλιο τς Καινς Διαθήκης Θεάνθρωπος εκόνα το νθρώπου. ,τι πουράνιο, θεο αώνιο, θάνατο καί µετάβλητο στόν νθρωπο ποτελε µέσα του τήν εκόνα το Θεο, τό θεοειδές το νθρώπου.


Ατό τό θεοειδές στόν νθρωπο κακοποιήθηκε µέ τήν θελούσια µαρτία κείνου, µέ τήν σύµπραξη µέ τόν διάβολο, µέσ τς µαρτίας καί το θανάτου ς πόρροιας τς παραβάσεως. Γι’ ατό καί Θεός γινε νθρωπος, γιά νά νακαινίσει τήν φθαρµένη πό τήν µαρτία εκόνα Του. Γι’ ατό νηνθρώπησε καί µεινε στόν κόσµο τν νθρώπων ς Θεάνθρωπος, ς κκλησία, γιά νά προσφέρει στήν εκόνα το Θεο, τόν νθρωπο, λα τά παραίτητα µέσα, στε ατός παραµορφωµένος θεόµορφος νθρωπος νά µπορέσει µέσα στό Θεανθρώπινο σµα τς κκλησίας, µέ τήν βοήθεια τν ερν Μυστηρίων καί τν ρετν, νά ριµάσει «ες νδρα τέλειον, ες µέτρον λικίας το πληρώµατος το Χριστο» (φ. 4,13). Ατή εναι θεανθρώπινη νθρωπολογία. σκοπός το θεοειδος ντος πού λέγεται νθρωπος εναι νας: νά γίνει σταδιακά τέλειος, πως Θεός Πατήρ, νά γίνει Θεός κατά χάριν, νά πιτύχει τήν θέωση, τήν θεοποίηση, τήν Χριστοποίηση, τήν Τριαδικοποίηση. Κατά τούς γίους Πατέρες, «Θεός νηνθρώπησε, να νθρωπος Θεός γένηται» (Μέγας θανάσιος).

µως ο ποκαλούµενες «πιστηµονικές» νθρωπολογίες διόλου δέν ναγνωρίζουν τό θεοειδές τς νθρώπινης πάρξεως. Μέ ατό, ρνονται προκαταβολικά τήν θεανθρώπινη ξέλιξη το νθρωπίνου ντος.

ν νθρωπος δέν ποτελε τήν εκόνα το Θεο, τότε Θεάν­θρωπος καί τό Εαγγέλιό Του ποτελον κάτι τό φύ­σικο γιά ναν τέτοιον νθρωπο, κάτι τό µηχανικό καί πραγ­µατοποίητο. Τότε Θεάνθρωπος Χριστός εναι να ροµπότ, πού κατασκευάζει λλα ροµπότ. Θεάνθρωπος γίνεται νας δυνάστης, φο θέλει πό τόν νθρωπο, διά τς βίας, νά πλάσει να ν τέλειο, πως Θεός. Στήν οσία µιλµε γιά µία δικανική οτοπία, µία αταπάτη καί να πραγµατοποίητο «δανικό». Στό τέλος τέλος, πρόκειται γιά να µθο, γιά µία φήγηση.

ν νθρωπος λοιπόν, δέν εναι µία θεοειδής παρξη, τότε καί διος Θεάνθρωπος εναι περιττός, φο ο πιστηµονικές θεωρίες περί ξέλιξης δέν δέχονται οτε τήν µαρτία, λλά οτε καί τόν Σωτρα τς µαρτίας. Στόν πίγειο κόσµο τς «ξέλιξης» τά πάντα εναι φυσικά καί χρος γιά µαρτία δέν πάρχει. Γι’ ατό καί εναι κωµικό νά γίνεται λόγος περί Σωτρος καί σωτηρίας, πό τήν µαρτία. Σέ τελική νάλυση τά πάντα εναι φυσικά: µαρτία, τό κακό καί θάνατος. Γιατί, ν λα στόν νθρωπο συµβαίνουν καί δίδονται ς ποτέλεσµα τς ξέλιξης, τότε δέν πάρχει κάτι τό ποο χρειάζεται νά σωθε σέ ατόν, φο τίποτε τό θάνατο καί µετάβλητο δέν χει µέσα του, παρά λα εναι γήινα καί χοϊκά καί σάν τέτοια εναι παροδικά, φθαρτά καί νοητά.

Μέσα σέ ναν τέτοιο κόσµο τς «ξέλιξης» δέν χει θέση οτε κκλησία, ποία εναι τό σµα το Θεανθρώπου Χριστο. θεολογία πάλι ποία θεµελιώνει τήν νθρωπολογία της πάνω στήν «πιστηµονική» θεωρία τς ξέλιξης δέν εναι τίποτε περισσότερο πό µία ατοαναίρεση. Πρόκειται στήν οσία γιά θεολογία δίχως Θεό καί νθρωπολογία δίχως νθρωπο. ν νθρωπος δέν εναι θάνατη αώνια καί θεανθρώπινη εκόνα το Θεο, τότε λες ο θεολογίες καί λες ο νθρωπολογίες δέν εναι παρά µία νόητη φάρσα, µία τραγική κωµδία.

ρθόδοξη θεολογία καί σχέση, πού χουµε µέ τούς γίους Πατέρες, εναι δός καί νάβασή µας πρός τήν Θεανθρώπινη, τήν ρθόδοξη Παναλήθεια. Ατό εναι κάτι, πού θέλει νάλυση, εναι γιά σους σχολονται µέ τά εαγγελικά ζητήµατα πάνω στόν πλανήτη. λα πάλι τά εαγγελικά προβλήµατα πικεντρώνονται οσιαστικά σέ να µόνο πρόβληµα, κενο το Θεανθρώπου. Μονάχα Θεάνθρωπος ποτελε τήν λύση στό καθολικό ανιγµα πού λέγεται νθρωπος. Δίχως Θεάνθρωπο καί ξω πό τόν Θεάνθρωπο, νθρωπος πάντα –συνειδητά χι– µεταλλάσσεται σέ πάνθρωπο, σέ µοίωµα νθρώπου, σέ περάνθρωπο, σέ διαβολάνθρωπο. πόδειξη καί ποδείξεις γιά τοτο; λη στορία το νθρωπίνου γένους!

Τό κείµενο δηµοσιεύθηκε πό τόν µακαριστό ρχιµ. π. Μρκον Μανώλην στό Περιοδικό πού διος δηµιούργησε, στά «νοριακά Νέα», το γίου Γεωργίου Διονύσου ττικς, στό τεχος «ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» ριθ. Τεύχους 135   Νοέμβριος  2013

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...