Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

Οι ήρωες της Τριπολιτσάς


23 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1821:
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ  KΑΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ
ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΙΤΣΑΣ

                                                Tο Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου
                                                            Πατρν  κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

            Στίς 23 Σεπτεμβρίου το 1821, Τριπολιτσά πεφτε στά χέρια τν λλήνων, ο ποοι πό τόν ρχιστράτηγο Θεόδωρο Κολοκοτρώνη εσλθαν θριαμβευτές καί νικητές καί λευθέρωσαν τόν τόπο, τόν ποτισμένο μέ τό αμα καί τό δάκρυ Νεομαρτύρων εκλεν καί ρώων τς Πίστεως καί τς Πατρίδος. θρυλικός Γέρος το Μωρη γονάτισε καί κλαίοντας φίλησε τό γιασμένο χμα τν πατέρων του, καί διέταξε νά κόψουν τό κλαρί, πού κρεμάστηκαν ο πρόγονοί του.
            Τώρα δικαιώνονταν ο γνες αώνων. Τώρα παιρνε κδίκηση τό Γένος λόκληρο. Τώρα γινόταν πανηγύρι στόν ορανό πό τίς ψυχές λων κείνων, πού αἰῶνες σφάδαζαν κάτω πό τό σπαθί καί τό μαχαίρι το βάρβαρου κατακτητή.
            Εφραίνονταν ο Νεομάρτυρες Δημήτριος καί Παλος, τά λαμπρά παλληκάρια τς Πελοποννήσου, πού τήν κεφαλήν πετμήθησαν ν μέσ Τριπολιτσ πέρ τς μωμήτου μν Πίστεως καί τς λευθερίας τς Πατρίδος. Συναγάλλονταν δέ, ρωικός Μάρτυς το Χριστο Πέτρος Τριπολίτης, ερομάρτυς Λάζαρος, ο Μάρτυρες τν «ρλωφικν», πού μέ τρόπο φρικτό τελειώθηκαν στήν «Παλουκόραχη» μέ πρτο τόν νασκολοπισθέντα Δεσπότη, τόν θνομάρτυρα νθιμο Βάρβογλη.

μως Θοδωράκης πρέπει νά τρέξ. Τόν περιμένουν. Θά ζον ραγε; Εναι στήν φοβερή φυλακή το Σεραγιο το Πασ. πό τόν Μάρτη εναι στά κάτεργα, πό δέ τόν πρίλιο τούς χουν δεμένους σέ να κούτσουρο μέ λυσίδα «ς κάδες κατόν» (ωσήφ νδρούσης). Γιά νά κινηθ νας, πρεπε λοι νά γυρίζουν δεμένοι στό παίσιο ξύλο. Νηστικοί, μέσα στίς λάσπες καί τίς καθαρσίες. «Τήν Κυριακήν το Θωμ, 17 πριλίου 1821, μετεφέρθησαν ες τό κάτω μέρος το Σεραγίου, ες δεινοτάτην καί φρικτοτάτην ερκτήν τν καταδίκων... Ατή δέ ερκτή περιωρισμένη ες ν δωμάτιον κειτο πό τό Σεράγιον πί το δάφους... καί δέθησαν λοι ες τό φοβερόν κούτσουρον, ες τάς πάς το ποίου εσήρχοντο ο πόδες τν βασανιζομένων... Εσελθόντες δέ ες ταύτην τήν φυλακήν, συνέδεσαν διά μακρς λύσεως τούς ρχιερες καί Προύχοντας  τήν σπέραν κείνην... στε οδέ τούς πόδας δύναντο νά κτείνωσιν, λλά νυχθημερόν καθήμενοι διελέγοντο καί οτως διλθον πί πέντε λοκλήρους μνας, μή δυνάμενοι νά νακλιθσι... έναος δρώς ρρεε ποταμηδόν κ τν σωμάτων ατν, ξ ο τά νδύματα ατν σάπησαν...» (Διάκονος ωσήφ Ζαφειρόπουλος).  
Νά ζον ραγε; Εναι ο ρχιερες τς Πελοποννήσου: Τριπολιτσς Δανιήλ, Μονεμβασίας Χρύσανθος, νδρούσης ωσήφ, Δημητσάνης Φιλόθεος, Ναυπλίου Γρηγόριος, Χριστιανουπόλεως Γερμανός, Κορίνθου Κύριλλος καί λένης Φιλάρετος. Μαζί τους καί ο Πρόκριτοι: ναστάσιος Μαυρομιχάλης, γιός το Πετρόμπεη, ωάννης Τομαρς, ντωνάκης Καραπατς, ωάννης Βιλαέτης, Πανάγος Κυριακός, ναγνώστης Κωστόπουλος, νδρέας Καλαμογδάρτης, Μτρος Ροδόπουλος, Σωτηράκης Νοταρς, ωάννης Περούκας, Γιαννούλης Καραμάνος, ναγνώστης Κοπανίτζας, Μελέτης Μελετόπουλος, Νικόλαος Γεωργακόπουλος, Θεόδωρος Δεληγιάννης καί Παπαλέξης.  Τούς κάλεσαν ο Τορκοι μέ μπαμπεσιά καί τούς ρίξανε στήν φυλακή, στε νά μείν γνας κέφαλος. Ξέρει Θοδωρής, τι κάποιοι δέν ντεξαν καί φυγαν γιά τόν ορανό καί περιμένουν πό ’κε νά δον τήν νοιξη, τόν λιο καί τήν λευτεριά.
            Σπάει μέ ρμή τήν πόρτα καί μπαίνει στό φοβερό καί νήλιο μπουντρούμι. κούει βογγητά. Προσπαθε νά γνωρίσ τούς σκελετούς, πού ναπνέουν μέ δυσκολία. Καταλαβαίνει πό τήν μορφή καί τήν γενειάδα. Δεσπότης τς Τριπολιτσς, Δανιήλ! Ζε καί ναπνέει μέ δυσκολία, λλά ζε. Δόξα τ Θε! Κάνει τόν σταυρό του κλαίοντας Σταυραετός το Μωρη. Σκύβει καί φιλε τό γιασμένο μέτωπο το Δεσπότη. «Στό ’ταξα Δεσπότη μου τι θά ’ρθ καί θά σέ λευτερώσω. Νά τώρα κράτησα τόν λόγο μου...». Καί παρακε, λλος νασαίνει βαρειά. Τρέχει Στρατηλάτης το Μωρη, προσπαθε νά δ... Ναί τόν γνώρισε... εναι ωσήφ, Δεσπότης τς νδρούσης τς Μεσσηνίας, Τριπολιτσιώτης καί ατός. «ωσήφ, μή πεθάνς τώρα...», φωνάζει Γέρος, «πρέπει νά δς λεύτερη τήν Τριπολιτσά, τήν πατρίδα σου. Κάνε κουράγιο ωσήφ, μή μο πεθάνς τώρα...». Μέ μις κόβει τήν βαρειά λυσίδα, παίρνει στόν μο τούς Δεσποτάδες —κόκκαλα μόνο χουν μείνει, μέ τήν σάρκα κολλημένη πάνω τους καί τίς πληγές βαθειές πό τήν σιδερένια λαιμαργιά— καί τούς βγάζει στό φς. Ο λλοι λευτερώνουν, σους πό τούς Προκρίτους ζοσαν κόμη.
            Καθώς λιος λάμπει πάνω πό τήν πόλη, πού εναι πνιγμένη στό αμα πό τήν φοβερή στθος μέ στθος μάχη, μοσα πλησιάζει μέ μορφή νθρώπινη καί μέ λαλιά γγέλου τούς θρυλικούς γωνιστές, καί γλυκά τούς θωπεύει μέ τόν ρυθμό της, μεταφέροντας τόν πόνο καί τήν λπίδα λόκληρων γενεν:
«Κοιμόμουν μ’ να νειρο
καί εχα μιάν λπίδα
νά ξημερώσω καί νά δ
λεύθερη πατρίδα...».
            Καί κενοι ο μισοπεθαμένοι πού ζωντάνεψαν μέ μις, πού πραν δύναμη λές καί ταν λιοντάρια νήμερα, παντοσαν μαζί μέ τόν γυιό το Κωνσταντ καί τς Ζαμπέτας (τόν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη), τραγουδντας, θές μυστικά, θές φωναχτά, σο μποροσαν, ποιός ξέρει... !
«Ξύπνα καημένε μου ραγιά!
Ξύπνα νά δς τήν λευτεριά!».
            ρωικός πίσκοπος νδρούσης ωσήφ θά γράψ στά πομνημονεύματά του: «Μέσα ες τήν φοβεράν φυλακήν, δεμένοι ες τό κούτσουρο μέ τήν λυσίδα ς κάδες κατόν, σκέλετρα γίναμε καί πέβημεν γνώριστοι. Τό δέρμα κόλλησεν ες τά στ μας. Ο ψύλλοι καί ο κοριοί μιλιούνια μς βασάνιζον...». Ατός Δεσπότης γινε πρτος Μινίστρος (πουργός) τς Θρησκείας καί τς Παιδείας τς λευθέρας λλάδος. Προσέφερε πολλά στόν τόπο καί φυγε πό ατό τόν κόσμο πονεμένος, δικημένος, καταφρονεμένος.
            Δανιήλ, Δεσπότης τς Τριπολιτσς, πρτος ξάδελφος  το γίου θνοϊερομάρτυρος Γρηγορίου το Ε’ —λήθεια, τί σόγια ταν ατά, τί φύτρα, τί καρδιές!— φυγε πάμπτωχος πό τόν κόσμο ατό καί μόνος. Πλοτος του, γάπη γιά τήν Πατρίδα.
            πρωτεργάτης τς λευτερις, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, δικάστηκε δικα καί φυλακίστηκε καί παρ’ λίγο νά θανατωθ, τσι, γιά τό εχαριστ... γιατί λευθέρωσε τήν λλάδα.
            λα ατά τά γράφομε, γιά νά μή ξεχνμε τήν στορία μας. Νά μή λησμονομε, μέ ποιά τιμή λευτερωθήκαμε. λα ατά τά νασύρομε γιά μιά κόμη φορά στήν πιφάνεια, γιά νά μάθουν τά παιδιά μας (γιατί δέν γνωρίζουν, φο δέν διδάχθηκαν ποτέ) τήν στορία μας καί τήν νδοξη πορεία το Γένους μας. λα ατά τά λέμε μέ πόνο ψυχς γιά τήν σημερινή κατάντια τς Πατρίδος μας, λλά καί μέ περηφάνεια γιά τούς ρωϊκούς προγόνους μας, ο ποοι θυσιάστηκαν γιά νά μς λευθερώσουν.  λα ατά τά φωνάζομε μέ λη μας τήν δύναμη, γιά νά κούσουν ο «μικροί», ο «λίγοι», ο «λάχιστοι», ο νιστόρητοι, ο μητραλοες, ο παραχαράκτες τς στορίας, ο πράκτορες καί πηρέτες τν ξένων συμφερόντων, πού κάπου-κάπου ς χιδνες ψώνουν τήν νεγκέφαλη κεφαλή τους καί φήνουν τήν οβόλο γλσσα τους, γιά νά σπιλώσουν μνμες ερές καί γνες πού κερδίθηκαν μέ αματα, μέ φρικτά μαρτύρια καί θυσίες, τίς ποες οδέποτε ο παραπάνω κατενόησαν, φο εναι νίκανοι κόμη καί κάτω πό τήν σκιά τν ρώων νά περάσουν.
            μως εγνωμοσύνη τν λλήνων ψωσε μνημεο δόξης γι’ ατούς πού θυσιάστηκαν στήν Τριπολιτσά, γιά τούς ρχιερες καί τούς Προκρίτους τς Πελοποννήσου, καί στησε λαμπρόν νδριάντα γιά τόν Γέρο το Μωρη, κε δίπλα στό μνημεο τν πρώτων καί λων τν γωνιστν πού πεσαν πάνω στά τείχη καί μέσα στήν πόλη τς Τριπολιτσς, γιά τήν λευθερία τς λλάδος λόκληρης.
            Τό 1836 κδόθηκε εδικό μετάλλιο σέ νάμνηση τς λωσης τς Τριπολιτσς. Στήν μία ψη φέρει τήν πιγραφή «Ο ΔΕ ΘΕΟΣ ΗΓΕΙΤΟ ΑΥΤΩΝ-ΤΡΙΠΟΛΙΣ 23 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1821» καί παριστάνει δύο γωνιστές, πού ποβοηθον μιά γυνακα μέ ρχαιοελληνική νδυμασία καί σπίδα νά σηκωθ ρθια καί στήν λλη τήν προτομή το Πέτρου Μαυρομιχάλη.
            Μάρτυρες στέκονται στούς αἰῶνες ατά τά τρόπαια τς δόξης καί τς νίκης τν ρώων, μαζί μέ τήν λαϊκή μοσα πού τραγούδησε τήν δόξα τν γωνιστν καί λευθερωτν τς Τριπολιτσς:
«Πραν τά κάστρα, πραν τα, πραν καί τά δερβένια,
πραν καί τήν Τριπολιτσά τήν ξακουσμένη χώρα».
            Μάρτυρας τς νίκης καί θνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός, ποος στόν περίφημο καί ξακουστό μνο του στήν λευθερία, φιερώνει μεγάλο μέρος στήν πελευθέρωση τς Τριπολιτσς. Μεταξύ τν λλων ναφέρει χαρακτηριστικά:
, τί νύχτα ταν κείνη,
πού τήν τρέμει λογισμός,
λλος πνος δέν γίν,
πάρεξ θάνατου πικρός.
. . . . . . . . . . . .
Τς αγς δροσάτο στέρι,
δέν φυσς τώρα σύ πλιό
στν ψευδόπιστων τό στέρι.
Φύσα, φύσα ες τόν ΣΤΑΥΡΟ
. . . . . . . . . . . .

            Ναί, λα ατά γιά μή ξεχνμε!
            Ναί, λα ατά γιά τήν στορία μας καί τούς ρωες καί Μάρτυρες τς Πίστεως καί τς Πατρίδος μας!
            Ναί, λα ατά γιά τά παιδιά μας!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...