Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

«Χαῖρε, Σταυρὲ τοῖς πᾶσι σεβάσμιε»



Στς 14 Σεπτεμβρίου ορτάζουμε τν  παγκόσμια ψωση το τιμίου κα  ζωοποιο Σταυρο. ξαιτίας τς  μεγάλης ατς ορτς κα προηγούμενη Κυριακή, Κυριακ πρ τς  ψώσεως, κα πόμενη Κυριακή, Κυριακ μετ τν ψωσιν, χουν τ χρμα τς  ορτς το Σταυρο. λλ κα  ερ ψαλμωδία  κα τ ερ να- γνώσματα τν μερν χουν πίσης τ διο χρμα·  τσι στε Σεπτέμβριος ν εναι μήνας το Σταυρο.
Μ τν πίσημο ατν ορτασμ  κδηλώνουμε τν ελάβειά μας στ Σταυρ το Χριστο. Γι μς τος πιστος χριστιανος Σταυρς το Χριστο εναι πανσεβάσμιος.
«Χαρε, Σταυρέ, τος πσι σεβάσμιε», ψάλλουμε στος Χαιρετισμος το Σταυρο. Χαρε, τίμιε Σταυρέ,  σ πο εσαι σεβαστς σ λους τος πιστος χριστιανούς.
Σταυρς κάποτε ταν τ ξύλο τς ασχύνης, τ σύμβολο το τρόμου κα τς φρίκης, τ ργανο το πι σκληρο κα τιμωτικο θανάτου. π τότε μως πο Θεάνθρωπος Κύριος χυσε τ τίμιο Αμα Του πάνω στ Σταυρό, μεταμορφώθηκε. 

γινε στραπ κα  λάμψη, σημαία τς χριστιανοσύνης, τ τεχος κα σφάλειά της, τ τιμιότερο κόσμημα κα τ δραστικότερο πλο της, τ σύμβολο τς ζως κα τς νίκης.
σπαζόμαστε ο πιστο χριστιανο μ ελάβεια τ «τρισμακάριστον ξύλον», διότι πάνω σ’ ατ «τάθη» (=πλώθηκε σταυρωμένος) Χριστός, « βασιλες  κα Κύριος». « ξύλον το σταυροναφωνε ρμηνεύοντας τν ερ μνο γιος Νικόδημος γιορείτης. «Σ τ ληθεί εσαι πολλν μακαρισμν ξιον· διότι πάνω ες σ τανύσθη κατ τς χερας κα πόδας κα καθ’ λον τ σμα γλυκς ησος Χριστός, τν αώνων πάρχων βασιλες κα πάντων τν ντων Κύριος, κα δι μέσου σο πεσε πτμα λεεινν κα ξιοδάκρυτον διάβολος».
Εναι Σταυρς το Χριστο «πολλν μακαρισμν ξιος», διότι ποτελε τ αώνιο σύμβολο τς γάπης το Θεο πρς τν νθρωπο, τ σύμβολο τς μοναδικς θυσίας το θείου Λυτρωτ, πο πλυνε τς μαρτίες λου το κόσμου κα χάρισε στος νθρώπους τ σωτηρία.
ποθέτουμε ο πιστο χριστιανο τν ελαβ σπασμό μας στν αματοβαμμένο Σταυρ το Χριστο, διότι πάνω σ’ ατν ρχηγς τς πίστεώς μας κα-τήργησε «τν τ κράτος χοντα το θανάτου, τοτ’ στι τν διάβολον» (βρ. β΄ 14). Νίκησε κατ κράτος τν ξουσία το διαβόλου κα το θανάτου. Κι πως νας βασιλιάς, ταν νικήσει κάποιον χθρό, κρεμάει τ πλα το χθρο ψηλ γι ν διασαλπίζεται νίκη του, τσι κα  Χριστός, φο κατανίκησε τν διάβολο, «κρέμασεν φ’ ψηλο το σταυρο τ  πλα ατο πάντα, τν θάνατον, τν κατάραν», γι ν βλέπουν τ τρόπαιό Του κα ο γγελοι πο βρίσκονται πάνω στν οραν κα ο νθρωποι πο βρίσκονται κάτω στ γ, κα ο πονηρο δαίμονες πο κατατροπώθηκαν, παρατηρε ερς Χρυσόστομος.
τσι Σταυρς το Χριστο, συνεχίζει χρυσορρήμων Πατήρ, γινε θεμέλιο μεγάλης ελογίας γι τν νθρωπότητα, χτύπημα θανατηφόρο κατ το διαβόλου, χαλινάρι τν δαιμόνων, φίμωτρο τς δυνάμεως τν χθρν. Κατήργησε τν θάνατο, συνέτριψε τς χάλκινες πύλες το δη... κοψε τ νερα τς μαρτίας... γινε «καθάρσιον τς οκουμένης», νοιξε τς πύλες το ορανο, «τος μισουμένους φίλους ποίησεν, ες τν ορανν πανήγαγεν, ν δεξι το θρόνου κάθισε τν μετέραν φύσιν».
πανσεβάσμιος Σταυρς το Χριστο εναι τ νίκητο πλο τν χριστιανν, φύλακας τς οκουμένης, τ στήριγμα τν πιστν. Σημαδεύει εερ ργε τικ λες τς κδηλώσεις τς ζως μας, λάμπει στ στήθη μας, λευκάζει στος τρούλους κάτω π τν γαλάζιο ορανό, δίνει τν λπίδα τς ναστάσεως στος τάφους τν κεκοιμημένων, πλώνεται μεταξ ορανο κα δη κα νώνει τν νθρωπο μ τν Θεό.
Ο χθρο το Σταυρο το Χριστο εναι ξιοδάκρυτοι, σν τν διάβολο, διότι τ τέλος τους θ εναι καταστροφ κα αώνια κόλαση. Διότι λατρεύουν ς Θε τν κοιλιά τους κα θεωρον ς δόξα τους πράξεις πο φέρνουν ντροπή.
Διότι χουν γήινα φρονήματα (Φιλιπ. γ΄ 18-19). πάρχουν δυστυχς κα χθρο το Σταυρο το Χριστο πο τν πατον, πως ο ψευδομάρτυρες το εχωβ, πο τν πολεμον τν βρίζουν.
Ν εμαστε φοσιωμένοι κόλουθοι το σταυρωμένου κα ν ζομε πως κενος θέλει· ζω φοσιώσεως κα γάπης πρς Ατν πο τόσο πολ μς γάπησε. Ν κολουθομε τν Κύριο «που ν πάγ» (ποκ. ιδ΄ 4), σηκώνοντας κι μες μ χαρ τν δικό μας σταυρό. Κι ταν ντικρίζουμε τν Σταυρ το Χριστο ψωμένο στ χέρια τν ελαβν λειτουργν ερέων, ν τν προσκυνομε μ ελάβεια, νώνοντας μ προσευχητικ διάθεση τ φωνή μας μ τ φων τν εροψαλτν κα ψάλλοντας: «Τν Σταυρόν σου προσκυνομεν, Δέσποτα, κα τν γίαν σου νάστασιν δοξάζομεν».

Περιοδικό  “Ο ΣΩΤΗΡ”

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...