Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2013

Κυριακή μετά τα Φώτα - Αποστολικό ανάγνωσμα


 
῾῾Ο καταβάς ατός στιν καί ναβάς περάνω πάντων τν ορανν, να πληρώσ τά πάντα (Εφ. 4, 10)

α. Τό ποστολικό νάγνωσμα τς Κυριακς μετά τά Φτα συνιστ μία σύνοψη το σκοπο τς ν Χριστ οκονομίας: Χριστός κατέβηκε στόν κόσμο ς νθρωπος, λοκλήρωσε τό σωτηριδες πί γς ργο Του, ναλήφθηκε στούς Ορανούς στέλνοντας τό Πνεμα τό Αγιο καί τή χάρη Του στούς νθρώπους, στε νά μπορέσουμε νά γίνουμε σάν κι Εκενον. Μέσα στά λόγια μάλιστα το ποστόλου πού ρμηνεύουν τόν ρχομό το Χριστο πάρχουν κι κενα πού φανερώνουν τή θεότητα Ατο καί τήν γι ατόν τόν λόγο γγύτητά Του σέ κάθε ν καί σέ κάθε νθρωπο: ῾ἵνα πληρώσ τά πάντα. Γιά νά γεμίσει μέ τήν παρουσία Του τό σύμπαν. Ο Χριστός μέ λλα λόγια εναι κατά τόν πόστολο ῾ὁ πανταχο παρών καί τά πάντα πληρν.
β. 1. Η πανταχο παρουσία το Κυρίου δέν ποτελε μία περιθωριακή σκέψη το ποστόλου Παύλου. Συνιστ τή βασική λήθεια τς Εκκλησίας καί τό διο τό θεμέλιό της: Χριστός κτός πό νθρωπος εναι Υός το Θεο, Οποος βρίσκεται παντο καί γεμίζει μέ τήν παρουσία Του λο τό σύμπαν. Δέν πρόκειται βεβαίως γιά μία φυσικο τύπου παρουσία Του, σάν να εδος πανθεϊσμο γιά παράδειγμα - κατά τόν ποο οσία το Θεο διαπερν καί συνέχει τά πάντα πότε τό κάθε τι εναι καί Θεός - λλά γιά τήν νέργειά Του, τήν πανσθενή καί πανάγαθη, ποία χι μόνο δημιούργησε τόν κόσμο, λλά καί τόν διακρατε στήν παρξη καί τόν καθοδηγε στόν τελικό του προορισμό. 

῾῞Οτι ξ ατο καί δι ατο καί ες ατόν τά πάντα κτισται. Κατά τή διατύπωση μάλιστα το μεγάλου Πατέρα τς Εκκλησίας μας σίου Μαξίμου το μολογητο πάντα πέχει το Θεο ο τόπ λλά φύσει. Η πόσταση δηλαδή λων τν κτισμάτων πό τόν Θεό δέν χει τοπικό χαρακτήρα λλά φυσικό: λλη φύση τν κτισμάτων καί λλη φύση το Κτίστου καί Δημιουργο Θεο.
2. Εναι τόσο σημαντική παραπάνω λήθεια, στε πόστολος Παλος σέ λλο σημεο τς διας πιστολς (κεφ. 1) τήν χει ξανατονίσει: Εκκλησία εναι τό σμα το Χριστο, τό πλήρωμα το πάντα ν πσι πληρουμένου, εναι πληρότητα δηλαδή κείνου ποος μέ τήν παρουσία Του γεμίζει πλήρως τά πάντα. Πρόκειται γιά συνέπεια ατο πού θεόπνευστα καταγράφει καί εαγγελιστής Ιωάννης δη στήν ρχή το εαγγελίου του: Πάντα δι Ατο (το Χριστογένετο καί χωρίς Ατο γένετο οδέ ν γέγονε. Ολα δημιουργήθηκαν πό τόν Χριστό καί συνεπς λα χουν τή δική Του σφραγίδα καί παρουσία. Οπως ραα καί ποιητικά χει κάπου γραφτε: ῾ὅποια πέτρα τς Δημιουργίας κι ν σηκώσουμε, πίσω στέκει Χριστός. Καί πόσο μορφα πίσης Εκκλησία μας ψάλλει τήν λήθεια ατή διά γραφίδος γίου Ανδρέου Κρήτης στόν Μεγάλο Κανόνα του: ψυχή μου, ψυχή μου, νάστα, τί καθεύδεις; ρα γγίζει καί μέλλεις θορυβεσθαι. Ανάνηψον ον να φείσηταί σου, Χριστός Θεός, πανταχο παρών καί τά πάντα πληρν.
3. Μιλώντας βεβαίως γιά τήν πανταχο παρουσία το Κυρίου στό σύμπαν μέ τόν παραπάνω τρόπο εμαστε ποχρεωμένοι νά πενθυμίσουμε τι τήν ννοομε ς κοινή παρουσία καί νέργεια σύνολης τς γίας Τριάδος. Δέν ατονομεται Κύριος οτε κάποιο πό τά λλα πρόσωπα-ποστάσεις το Τριαδικο Θεο μας. Ο νας στή φύση Του καί τριαδικός στίς ποστάσεις Του Θεός χει μία καί κοινή νέργεια, πού σημαίνει τι πανταχο παρουσία το Κυρίου εναι ταυτοχρόνως πανταχο παρουσία καί το Θεο Πατρός καί το Αγίου Πνεύματος. Συνεπς πίκληση στό κάθε πρόσωπο τς Αγίας Τριάδος συνιστ πίκληση καί στά λλα πρόσωπα. Ολος Θεός μας βρίσκεται ς νέργεια μαζί μας καί δίπλα μας καί μέσα μας, χοντάς μας στό κέντρο τς γεμάτης πειρης γάπης καρδις Του, κατά τό γνωστό πατερικό λόγιο ῾ὁ Πατήρ δι Υο ν Αγί Πνεύματι ποιε τά πάντα.
4. Η καλλιέργεια τς ασθησης ατς τς πανταχο παρουσίας  το Κυρίου καί Θεο μας ποτελε καί τήν προϋπόθεση τς πνευματικς ζως το χριστιανο. Χριστιανός πού δέν καλλιεργε μέσα του ατήν τήν ασθηση δέν μπορε νά σταθε νά προοδεύσει ς χριστιανός, φο οτε προσευχή μπορε νά κάνει σωστά – πο νά στραφε γιά προσευχή; - οτε μπορε νά τηρήσει τίς ντολές το Χριστο - χωρίς μο δύνασθε ποιεν οδέν- οτε πολλ μλλον μπορε νά νιώσει ς μέλος Χριστο, συνεπς νά ζήσει τό βάπτισμά του, νδεδυμένος τόν Χριστό καί χοντας ασθηση τς γγύτητάς Του περισσότερη πό ,τι μες ο διοι το αυτο μας. Μέ τή φράση το ποστόλου Παύλου καί πάλι ζ δέ οκέτι γώ, ζ δέ ν μοί Χριστός.
5. Από τήν ποψη ατή σο κανείς βλέπει στόν αυτό του καί στά πάντα τόν Χριστό, τόσο καί παίρνει δύναμη καί θάρρος γιά νά ντιμετωπίσει ποιοδήποτε πρόβλημα καί ποιαδήποτε δοκιμασία το παρουσιαστε, κόμη δέ καί τόν διο τόν θάνατο. Ε Θεός πέρ μν, τίς καθ μν; λέει κάθε γνήσιος πιστός μαζί μέ τόν πόστολο, πως καί πάντα σχύω ν τ νδυναμοντί με Χριστῷ᾽.
γ. Ο κόσμος εναι κατανόητος καί συνήθως μς φοβίζει, ταν τόν βλέπουμε ξω πό τήν παρουσία το Κυρίου. Καί δικαίως. Διότι διαγράφοντας τόν πανταχο παρόντα Κύριο καί τήν νέργειά Του φήνουμε δίοδο εσόδου στόν πονηρό καί τίς καταστροφικές δυνάμεις του. Εναι γνωστό τι πνευματική χαλάρωση δέν συνιστ μία πλή στάση, λλά κάθοδο καί λλοίωση το νθρώπου. Ο φόβος τσι γίνεται τό καθοριστικό γνώρισμα τς ψυχς νός τέτοιου νθρώπου. Αντιθέτως, δυναμώνοντας τήν πίστη μας καί βλέποντας τόν αυτό μας καί τόν κόσμο μέσα στήν παντοδύναμη νέργεια το Κυρίου, κόσμος γίνεται φιλικός καί κοντινός, κυριολεκτικά μέσο δοξολογίας το Θεο, πού σημαίνει τι μς δηγε στήν ερεση τς ληθινς γάπης. Οπου μως γάπη κε καί Θεός, κε καί σωτηρία μας. 

 Πρωτοπρ. Γεώργιος Δορμπαράκης - Ακολουθείν

Πηγή: ΑΚΤΙΝΕΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...