Ιωσήφ Ησυχαστής: Όταν σοι έλθει θυμός κλείσε το στόμα σου

   

«Ο θυμός καθ' εαυτόν είναι φυσικός. Όπως τα νεύρα στο σώμα. Είναι και αυτός νεύρον ψυχής και οφείλει να τον μεταχειρίζεται ο καθείς εναντίον των δαιμόνων, ανθρώπων αιρετικών, και παντός κωλύοντος από την όδόν του Θεού. Εάν δε θυμώνεις κατά των ομοψύχων αδελφών ή, εκτός εαυτού γενόμενος, χαλάς τα έργα των χειρών σου, γίνωσκε ότι κενοδοξίαν νοσείς και κάμνεις παράχρησιν του νεύρου της ψυχής. Απαλλάττεσαι δε διά της αγάπης προς πάντας και αληθούς ταπεινώσεως.

Διά τούτο όταν σοι έλθει θυμός κλείσε το στόμα σου δυνατά και μη ομιλήσεις εις τον υβρίζοντα ή ατιμάζοντα ή ελέγχοντα ή πολυειδώς σε πειράζοντα άνευ λόγου.

Ο άνθρωπος είναι πλασμένος ήμερος και λογικός και επομένως ο θυμός δεν αρμόζει ουδέποτε εις την φύσιν του, ενώ με την αγάπην πάντοτε ευδοκιμεί και υποτάσσεται. Με το καλό και με την αγάπην μπορείς να κάμεις πολλούς να ημερέψουν και αν κανείς είναι καλοπροαίρετος, τον κάμνεις ογλήγορα να συμμορφωθεί, να γένη Άγγελος Θεού».

«Μη ζητήσεις ποτέ σου να ευρείς το δίκαιον, διότι τότε έχεις το άδικον. Αλλά μάθε να υπομένεις ανδρείως τους πειρασμούς, οιουσδήποτε και αν επιτρέψει ο Κύριος. Χωρίς πολλές δικαιολογίες να λέγεις «Ευλόγησον»! Και χωρίς να σφάλλεις να μετανοείς ότι έσφαλες. Εν επιγνώσει ψυχής και όχι απ' έξω, δι΄ έπαινον, να λέγεις πως έσφαλες και μέσα να κατακρίνεις. Μη ζητάς εις τις θλίψεις σου παράκληση από τους ανθρώπους, διά να παρακληθείς από τον Θεόν. Μη νομίζεις ανάπαυσιν οπόταν ομιλήσεις, εάν ζητήσεις να ευρείς το δίκαιον. Το δίκαιον είναι να υπομείνεις ανδρείως τον επερχόμενον πειρασμόν διά να βγης νικητής καν έπταισες ή δεν έπταισες. Ει δε και λέγεις «μα διατί;» μάχεσαι τον Θεόν, τον αποστείλαντα λυπηρά διά την εμπαθή σου κατάσταση».

πηγή: Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού-διδασκαλίες, «Έκφρασις Μοναχικής εμπειρίας», εκδ. Ι. Μ. Φιλοθέου -Αγ. Όρος

Ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, είπε...

 

Εκείνος που αγωνίζεται πολύ καιρό και δεν βλέπει πνευματική πρόοδο έχει υπερηφάνεια και εγωισμό. Πνευματική πρόοδος υπάρχει εκεί που υπάρχει πολύ ταπείνωση.

Να αγωνιζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις για να κερδίσουμε τον παράδεισο. Είναι πολύ στενή η πύλη και μην ακούτε αυτούς που σας λένε ότι όλοι θα σωθούμε.

Συνετός και μυαλωμένος άνθρωπος είναι εκείνος που αντελήφθη καλώς ότι υπάρχει τέρμα της παρούσης ζωής και σπεύδει και αυτός να θέσει τέρμα εις τα σφάλματα και ελαττώματά του.

Η εμπιστοσύνη στον θεό είναι μια συνεχής μυστική προσευχή που φέρνει αθόρυβα τις δυνάμεις του θεού εκεί που χρειάζονται και την ώρα που χρειάζονται.

Να αναθέτουμε το μέλλον μας στο Θεό. Η απόλυτη εμπιστοσύνη στο Θεό, έχει μητέρα την πίστη, με την οποία προσευχόμαστε και απολαμβάνουμε τους καρπούς της ελπίδας.

  

Η πλήρης ανάθεση της ζωής μας στο Θεό, είναι μια λύτρωση από την ανασφάλεια που φέρνει η πίστη στο εγώ, και μας κάνει να χαρούμε τον παράδεισο από αυτή τη ζωή. 

Όταν, από φιλότιμο, κάνουμε τον Θεό να χαίρεται με τη ζωή μας, τότε Εκείνος δίνει άφθονες τις ευλογίες του στα φιλότιμα παιδιά του.

Όταν αγωνίζεται με ελπίδα ο άνθρωπος, έρχεται η θεία παρηγοριά και νιώθει έντονα η ψυχή τα χάδια της αγάπης του Θεού.

Όσο περισσότερο ζει κανείς την κοσμική ζωή, τόσο περισσότερο άγχος κερδίζει. Μόνο κοντά στο Χριστό κανείς ξεκουράζεται γιατί ο άνθρωπος είναι πλασμένος για το Θεό.

Η ανώτερη χαρά βγαίνει από τη θυσία. Μόνον όταν θυσιάζεται κανείς συγγενεύει με τον Χριστό, γιατί ο Χριστός είναι θυσία.

Ο Θεός από εμάς θέλει μόνο την προαίρεση και την αγαθή διάθεση που θα την εκδηλώνουμε με το λίγο φιλότιμο αγώνα μας και την συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας. Όλα τα άλλα μας δίνει εκείνος.

Όποιος κουράζεται για τον πλησίον του από καθαρή αγάπη, ξεκουράζεται με την κούραση! Αυτός που αγαπάει τον εαυτό του και τεμπελιάζει, κουράζεται με το να κάθεται!.

Πνευματική πρόοδος υπάρχει, εκεί που υπάρχει η αίσθηση ότι όλα είναι χάλια.

Να μην θυμάσαι τα κρύα του χειμώνα, γιατί θα κρυώνεις και τον Αύγουστο.

Όσο ζει ο άνθρωπος έχει δικαίωμα να δίνει πνευματικές εξετάσεις. Μετεξεταστέος δεν υπάρχει. Ας αγωνιστούμε να πιάσουμε έστω την πνευματική βάση για να περάσουμε στον παράδεισο.

Μακάριοι είναι όσοι έχουν στην καρδιά τους άξονα τον Χριστό και περιστρέφονται χαρούμενοι γύρω από το άγιο όνομά του, νοερώς και αδιαλείπτως.

Στον ουρανό δεν ανεβαίνει κανείς με το κοσμικό ανέβασμα, αλλά με το πνευματικό κατέβασμα. Μόνο έτσι, βαδίζοντας "χαμηλά", χωράει από την στενή πύλη του παραδείσου.

Δεν μπορούν να μας συμφιλιώσουν με τον Θεό τόσο οι σωματικοί αγώνες και οι κόποι, όσο η συμπάθεια της ψυχής και η φιλανθρωπία και η προς τον πλησίον αγάπη.

Η αγάπη μας πρέπει να είναι ίδια προς όλους. Μόνο τότε είναι αγάπη Θεού. Κάτω από αυτήν τα πάντα λυγίζουν. Δίπλα της όλα λειώνουν.

Όταν έχουμε αυτογνωσία, τότε γίνεται η "πνευματική διάσπαση" του ατόμου μας. Έτσι απελευθερώνεται η ενέργεια και ξεπερνάμε την βαρύτητα της φύσεώς μας και διαγράφουμε πνευματική τροχιά.

Στην εποχή μας, δυστυχώς η λογική κλόνισε την πίστη και γέμισε τις ψυχές με αμφιβολίες. Έτσι, επόμενο είναι να στερούμαστε τα θαύματα, γιατί το θαύμα ζείται και δεν εξηγείται.

Μην έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Η αυτοπεποίθηση είναι εμπόδιο στη Θεία Χάρη. Όταν αναθέτουμε τα πάντα στο Θεό, αυτός "υποχρεώνεται" να μας βοηθήσει.

Ελέγχοντας το κακό, δε βγαίνει τίποτε. Παρουσιάζοντας όμως το καλό, ελέγχεται από μόνο του το κακό. Μόνο με καλά παραδείγματα ελέγχονται όσοι έκαναν μόδα την αμαρτία!

Πνευματική ωριμότητα είναι να πιστέψουμε ότι δεν κάνουμε τίποτε! Μόνο μέσα στην ταπεινή κατάσταση της απογοητεύσεως από τον εαυτό μας κρύβεται η καλή πνευματική κατάσταση.

Ο Θεός δεν επιτρέπει καμιά θλίψη και κανένα κακό, αν μέσα απ' αυτά δεν βγει κάτι καλύτερο από αυτό που εμείς ανθρώπινα θεωρούσαμε ότι είναι το παν!

Η μεγαλύτερη αρρώστια είναι η υπερηφάνεια, η οποία μας μετέφερε από τον παράδεισο στη γη και από τη γη προσπαθεί να μας πάει στην κόλαση.

Εάν θέλεις να "πιάσεις" τον Θεό, για να σε ακούσει, όταν προσευχηθείς, γύρισε το κουμπί στη ταπείνωση, γιατί σ' αυτήν την συχνότητα εργάζεται ο Θεός.

Δεν πρέπει να αποφεύγουμε την αμαρτία για να μην πάμε στην κόλαση, αλλά από αγάπη και φιλότιμο για να μην λυπήσουμε τον ευεργέτη μας Χριστό.

Εκείνος που για να πιστέψει στο Θεό ζητά θαύματα, δεν έχει αρχοντιά. Για το Θεό αυτό έχει αξία. Να αγαπήσουμε τον Θεό μόνο και μόνο επειδή είναι αγαθός.

Οι αγνοί λογισμοί εξαγνίζουν την ψυχή μας και αχρηστεύουν τα όπλα του δαίμονος της πορνείας, διότι μέσα στο αγνό σώμα διατηρείται η αγνή ψυχή και στην οποία παραμένει η Θεία Χάρις.

Τίποτα δεν γίνεται χωρίς την πρόνοια του Θεού, και όπου υπάρχει η πρόνοια του Θεού, σίγουρα αυτό που συμβαίνει, όσο πικρό κι αν είναι, θα φέρει ωφέλεια στην ψυχή.

Φροντίστε να γεμίσετε τη κασέτα της καρδιά σας τώρα που είστε νέοι. Γιατί αλλιώς, όταν γεράσετε, ανάμεσα από βυζαντινή μουσική θ' ακούγονται και μπουζούκια.

Ο Θεός βοηθάει και δεν αδικεί! Βλέπει πιο πέρα και τον ενδιαφέρει, σαν καλός πατέρας, να μας έχει κοντά του στον παράδεισο. Γι' αυτό δίνει δοκιμασίες σ' αυτή τη ζωή.

Συλλογή Παναγιώτη Δημάδη

31 Ιουλίου Συναξαριστής

Ευδοκίμου Δικαίου, Ιωσήφ εξ Αριμαθαίας, των Αγίων 12 Ρωμαίων Μαρτύρων, Ανωνύμου Κρητικού Νεομάρτυρα, Ανακομιδή Λειψάνων Αποστόλου Φιλίππου, Εγκαίνια Ναού Θεοτόκου εν Βλαχέρναις και προεόρτια Εξόδου Τιμίου Σταυρού.

Ὁ Ἅγιος Εὐδόκιμος

Ὁ Ἅγιος Εὐδόκιμος γεννήθηκε στὴ Καππαδοκία καὶ ἔδρασε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Θεόφιλου (829 – 842).
Οἱ γονεῖς του Βασίλειος καὶ Εὐδοκία ἦταν ἄνθρωποι πλούσιοι καὶ εὐσεβεῖς. Ἡ ὀρθόδοξη οἰκογένειά του τὸν ἀνέθρεψε σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιταγὲς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ γρήγορα ὁ Εὐδόκιμος διακρίθηκε γιὰ τὸ ἦθος καὶ τὶς ἀρετές του.
Ὁ ἠθικὸς βίος του καὶ ἡ φιλάνθρωπη δράση του ἐκτιμήθηκαν ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Θεόφιλο, ὁ ὁποῖος τὸν διόρισε στρατοπεδάρχη τῆς Καππαδοκίας ἀρχικὰ καὶ ἀργότερα ὅλης της αὐτοκρατορίας. Κατὰ τὴν τέλεση τῶν καθηκόντων του ὁ Εὐδόκιμος ἦταν πάντα δίκαιος καὶ ταπεινόφρων, ἐνῷ δὲν σταμάτησε στιγμὴ νὰ ἐπιδίδεται στὸ φιλάνθρωπο ἔργο του.
Ἐνῷ βρισκόταν στὸ 33ο ἔτος τῆς ἡλικίας του ὁ Εὐδόκιμος προσβλήθηκε ἀπὸ βαριὰ σωματικὴ ἀσθένεια. Ὅταν παρέδωσε τὸ πνεῦμα του στὸν Κύριο, ἡ χριστιανικὴ κοινότητα βυθίστηκε σὲ θλίψη καὶ ἐνταφίασε τὸ τίμιο σῶμα του εὐλαβῶς.

Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἐκ γῆς ὁ καλέσας σε, πρὸς οὐρανίους σκηνάς, τηρεῖ καὶ μετὰ θάνατον, ἀδιαλώβητον, τὸ σῶμά σου Ἅγιε· σὺ γὰρ ἐν σωφροσύνῃ, καὶ σεμνῇ πολιτείᾳ, μάκαρ ἐπολιτεύσω, μὴ μολύνας τὴν σάρκα. Διὸ ἐν παρρησίᾳ Χριστῷ, πρέσβευε σωθήναι ἡμᾶς.

Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Ἡ σεπτή σου σήμερον, ἡμᾶς συνήθροισε μνήμη, ἐν τῇ θείᾳ λάρνακι, τῶν ἱερῶν σου λειψάνων· πάντες οὖν, οἱ προσιόντες καὶ προσκυνοῦντες, ἅπασαν, δαιμόνων βλάβην ἀποσοβοῦνται, καὶ ποικίλων νοσημάτων, λυτροῦνται τάχος μάκαρ Εὐδόκιμε.

Μεγαλυνάριον.
Εὐδόκιμος πέφηνας τῷ Θεῷ, ἐν δικαιοσύνῃ, τὸν σὸν βίον διαδραμών· ὃ λαθὼν γὰρ ἔσχες, ἐγνώσθη μετὰ τέλος, Εὐδόκιμε θεόφρον, πρὸς θείαν αἴνεσιν.

Ὁ Ἅγιος Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας

Κηδευτῆς τοῦ Δεσπότη Χριστοῦ. Ἀπεβίωσε εἰρηνικά. (Ματθ. κζ’ 57, 59).










Οἱ Ἅγιοι 12 Μάρτυρες οἱ Ρωμαῖοι

Μαρτύρησαν διὰ ξίφους.

Ἐγκαίνια Ναοῦ τῆς Θεοτόκου ἐν Βλαχερναὶς καὶ Προεόρτια Προόδου Τιμίου Σταυροῦ

Ο Σ. Εὐστρατιάδης γιὰ τὸ γεγονὸς αὐτὸ γράφει τὰ ἕξης:
«Κατὰ τὴν ἡμέραν ταύτην ἐξήγετο ἐκ τοῦ σκευοφυλακίου τῆς μεγάλης ἐκκλησίας ὁ τίμιος σταυρός, περιήγετο ἀνὰ τὴν πόλιν καὶ ἐξετίθετο εἰς διαφόρους ναοὺς πρὸς προσκύνησιν καὶ ἁγιασμὸν τῶν πιστῶν καὶ πάλιν ἀπετίθετο εἰς τὸ σκευοφυλάκιον.
Εἰς τοὺς κώδικας, τὰς τοῦ τιμίου σταυροῦ προεόρτια ἀναγράφονται καὶ ἄρχονται ἀπὸ τῆς πρώτης Αὐγούστου, ἡ δὲ κατὰ τὴν προεόρτιον ταύτην ἀνάμνησιν ὑμνογραφία εἶναι πλούσια καὶ κεῖται ἀνέκδοτος εἰς πολλοὺς Κώδικας καὶ ἶνα μόνον εἰς τοὺς κατ’ αὐτὴν συντεθέντας Κανόνας περιορισθῶ, σημειῶ Κανόνα τοῦ Θεοφάνους (ἐν τοὶς Κώδ. 368 φ. 3636, 1568 φ. 3α Παρισίων καὶ Ω 147 Λαύρας), τοῦ Γεωργίου Νικομήδειας (ἐν τοὶς Κώδ. 1567 φ. 240 6, 13φ 351α Παρισίων καὶ Θ 32 φ. 344α, Δ 12 φ. 273α, 1135 φ. 333α καὶ Ω 147 φ. 368α Λαύρας), ἕτερον τοῦ αὐτοῦ Γεωργίου Νικομήδειας φέροντα ἀκροστιχίδα «Σταυρῶ γεγηθῶς ἐξάδω θεῖον μέλος Γεώργιος» (ἐν τῷ Παρισινῷ Κώδ. 13 φ. 352 6 καὶ τῷ τῆς Λαύρας Θ 33 φ. 5). Εἰς τοὺς αὐτοὺς δὲ Κώδικας καὶ ἄλλους Στιχηρὰ πολλά, Ἰδιόμελα, Καθίσματα κλπ.

Ἀπολυτίκιο. Ἦχος α’. Χορὸς Ἀγγελικός.
Τὸν Τίμιον Σταυρόν, τὸ σωτήριον ὅπλον, δεξώμεθα πιστοί, καθαρᾷ διανοίᾳ· προέρχεσθαι μέλλει γάρ, θείαν χάριν δωρούμενος, καὶ ἰώμενος, ψυχῶν ὁμοῦ καὶ σωμάτων, τὰ νοσήματα, δι’ ἐνεργείας ἀρρήτου, Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.

Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Ὡς θεία λαμπάς, προέρχεται τοῖς πέρασι, Χριστοῦ ὁ Σταυρός, δι’ οὗ ζωὴ δεδώρηται· προσέλθωμεν οὖν ἄνθρωποι, καὶ ῥυφθῶμεν τούτου τῇ χάριτι· ὁ γὰρ ἐν τούτῳ προσπαγείς, παρέχει τοῖς πᾶσιν, ἱλασμὸν καὶ ζωήν.

Μεγαλυνάριον.
Δεῦτε καὶ δεξώμεθα εὐλαβῶς, καθαραῖς ἐννοίαις, τὸν πανάγιον νῦν Σταυρόν· αἵματι γὰρ θείῳ, Χριστοῦ κατηρδευμένος, βλυσταίνει ἀκενώτως, πᾶσιν ἰάματα.

Ἀνακομιδὴ Τιμίων Λειψάνων Ἁγίου Φιλίππου τοῦ Ἀποστόλου

Ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Φιλίππου του Ἀποστόλου, τιμᾶται τὴν 14η Νοεμβρίου, ὅπου και ὁ βίος του.
Τὸ Ἅγιο λείψανό του μετακομίστηκε ἀπὸ τὴν Ἱεράπολη στὴν Πάφο τῆς Κύπρου, καὶ συγκεκριμένα σ’ ἕνα χωριὸ κοντὰ σ' αὐτή, Ἀρσινόη ἢ Ἄρσος λεγόμενο.
Ἐκεῖ οἰκοδομήθηκε Ναὸς στὸ ὄνομα τοῦ Ἀποστόλου Φιλίππου, ποὺ σῴζεται μέχρι σήμερα. Στὸ Ναὸ αὐτὸ κατέθεσαν τὸ ἅγιο λείψανο τοῦ Ἁγίου, ποὺ μέχρι καὶ σήμερα ἐπιτελεῖ θαύματα, σὲ ὅσους προσέρχονται μὲ πίστη.

Ἀνώνυμος Κρητικὸς Νεομάρτυρας

Ὁ Νεομάρτυρας αὐτὸς ἦταν ἀπὸ τὴν Κρήτη καὶ γεννήθηκε ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς.
Εἴκοσι χρονῶν βρέθηκε στὴ δούλεψη ἐνὸς Τούρκου στὴν Ἀλεξάνδρεια τῆς Αἰγύπτου. Κάποια νύκτα, ὁ Τοῦρκος αὐτός, θέλησε νὰ ἐκμεταλλευτεῖ τὸν νεαρό.
Τότε ὁ εὐσεβὴς νέος ἀρνήθηκε καὶ πάνω στὴν ἀπελπισία του μαχαίρωσε τὸν Τοῦρκο μὲ ἀποτέλεσμα αὐτὸς νὰ πεθάνει. Τὴν ἑπομένη μέρα οἱ φίλοι τοῦ σκοτωμένου Τούρκου, μόλις ἄκουσαν τὸ γεγονός, συνέλαβαν τὸν νεαρὸ χριστιανὸ καὶ τὸν πῆγαν στὸν δικαστή. Ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν ὑπῆρχε μαρτυρία σὲ βάρος του τὸν ἄφησαν ἐλεύθερο.
Μετὰ δυὸ μέρες ὅμως, τὸν συνέλαβαν πάλι καὶ ἀφοῦ τὸν βασάνισαν σκληρά, ὁμολόγησε ὅλη τὴν ἀλήθεια. Τότε ὁ δικαστὴς τοῦ πρότεινε, γιὰ νὰ σώσει τὴ ζωή του, νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ γίνει μουσουλμάνος. Ὁ Νεομάρτυρας ἀπέρριψε τὴν πρόταση τοῦ δικαστὴ καὶ μὲ θάρρος ὁμολόγησε πὼς γεννήθηκε, εἶναι καὶ θέλει νὰ πεθάνει χριστιανός.
Τότε μιὰ ἀπὸ τὶς μέρες τοῦ Ἰουλίου τὸ 1811, τὸν θανάτωσαν μὲ ἀπαγχονισμό. Δυὸ μέρες ἔμεινε τὸ τίμιο λείψανό του στὴν κρεμάλα, κατόπιν τὸ κατέβασαν καὶ τὸ ἔχωσαν στὴν ἄμμο.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ MAX FM ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ π. ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΣΤΕΛΛΑΤΟΥ

   Συνέντευξη παρεχώρησε σήμερα Παρασκευή 29 Ιουλίου στο Ραδιοφωνικό σταθμό MAX FM και στο δημοσιογράφο Νίκο Ξανάλατο ο Αρχιμ. π. Χρύσανθος Στελλάτος σχετικώς με το θέμα των κωδωνοκρουσιών. Ο π. Χρύσανθος Στελλάτος τόνισε ότι οι καμπάνες είναι οι φωνές των Αγγέλων που προσκαλούν τους πιστούς για τη λατρεία του ζώντος Αληθινού Τριαδικού μας Θεού. Είναι το προσκλητήριον δια να εισέλθωμεν οι πιστοι στην Κιβωτό της χάριτος δια να σωθούμε από τον κατακλυσμό της αμαρτίας & να αγιασθούμε δια της συμμετοχής μας στα Ιερά Μυστήρια.
 

   Οι καμπάνες είναι συνδεδεμένες με τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας μας δι'αυτό αν ενθυμείσθε στα παλαιότερα χρόνια μόλις σήμαιναν οι καμπάνες για Όρθρο, Θεία Λειτουργία ή Εσπερινό, οι πιστοί άφηναν τις εργασίες τους, οι άνδρες έβγαζαν το καπέλο τους και έκαναν το σημείον του τιμίου σταυρού (τούτο γίνεται και σήμερα από κατηχημένους και ευσεβείς Χριστιανούς). Στο ερώτημα αν γίνει νόμος του κράτους η απάντηση ήταν " υπάρχουν και καταψύκτες " . Αλλά αυτό είναι το ζητούμενο; Μήπως θα πρέπει να ασχοληθούμε με άλλα σοβαρότερα θέματα όπως η κρίση, η φτώχεια και η ανεργία που μαστίζουν τη χώρα μας, τη πόλη μας, τη γειτονιά μας; Ξέρετε πόσοι άνθρωποι καταφεύγουν στη Μητρόπολη και στις ενορίες ζητώντας λιγά χρήματα και λίγα τρόφιμα για την επιβίωση τους; Ας αφήσουμε λοιπόν το θέμα των κωδώνων και ας ασχοληθούμε με θέματα ζωτικής σημασίας. Πώς είναι δυνατόν, κύριε Ξανάλατε, κάποιος να ευτυχεί όταν ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας πεινάει, πάσχει και υποφέρει;

 
 Ο δημοσιογράφος κ. Ξανάλατος ευχαρίστησε τον π. Χρύσανθο γι'αυτή την επικοινωνία, υποσχόμενος ότι θα επανέλθουμε επί του θέματος.

ΤΑ ΕΓΚΩΜΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟΥ ΠΑΤΡΩΝ Κυριακή 7 Αυγούστου 2011

 

Τήν Κυριακή 7 Αὐγούστου 2011, πρό τῆς Ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ψάλλονται στήν Ἱερά Μονή Γηροκομείου Πατρῶν, τά Ἐγκώμια πρός τήν Παναγία μας, τά ὁποῖα ἔγραψε ὁ ἀοίδιμος Μητροπολίτης Παλαιῶν Πατρῶν Διονύσιος, τό ἔτος 1541 (Παλαιαί Πάτραι, εἶναι ἡ σημερινή πόλις τῶν Πατρῶν. Ὀνομαζόταν ἔτσι ἡ πόλις, σέ ἀντιδιαστολή μέ τήν πόλιν τῆς Ὑπάτης, ἡ ὁποία ὀνομαζόταν «Νέαι Πάτραι»). 

Οἱ ὡς ἄνω ὕμνοι, πού ὀνομάζονται Ἐγκώμια, εἶναι ποίημα ἐξαίσιον, ἀποτελούμενον ἀπό τρεῖς στάσεις, κατά μίμηση τῶν Ἐγκωμίων πρός τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, τῶν ψαλλομένων κατά τήν Μεγάλη Παρασκευή. 

Της Ιεράς Ακολουθίας θα προστεί ο Σεπτός Ποιμενάρχης μας Μητροπολίτης Πατρών κ.κ. Χρυσόστομος.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2011

 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΓΙΑ ΤΙΣ  ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ  ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ  2011

 

Δευτέρα 1 – 8 – 2011	Ἱ. Παράκλησις στόν Ἱ. Ν. Παντανάσσης Ἁγιοβλασιτίκων.
Τρίτη 2 – 8 – 2011	Ἱ. Παράκλησις στόν Ἱ. Ν. Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ Καμενίτσας.
Τετάρτη 3 – 8 – 2011	(ὥρα 7 - 8)  Ἱ. Παράκλησις στόν Ἱ. Ν. Ἁγ. Δημητρίου Ροδιᾶς.
Πέμπτη 4 – 8 – 2011	Ἱ. Παράκλησις στόν Ἱ. Ν. Παναγίας Λαμπιρίου.
Παρασκευή 5 – 8 – 2011	Ἑσπερινός στήν Ἱ. Μονή Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Μιντιλογλίου.
Σάββατο 6 – 8 – 2011	Θεία Λειτουργία στόν πανηγυρίζοντα Ἱ. Ν. Παντοκράτορος Πατρῶν.
	Ἑσπερινός στόν Ἱ. Ν. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Γλαύκου.
Κυριακή 7 – 8 – 2011	Θεία Λειτουργία στόν Ἱ. Ν. Παμμ. Ταξιαρχῶν Χρυσοπηγῆς.
	Ἐγκώμια τῆς Θεοτόκου στήν Ἱερά Μονή  Παναγίας Γηροκομητίσσης Πατρῶν. ( ὥρα 7:00 μ.μ.)
Δευτέρα 8 – 8 – 2011	Θεία Λειτουργία στόν Ἱ. Ν. Ἁγ. Αἰμιλιανοῦ  Πατρῶν.
	Ἱ. Παράκλησις στόν Ἱ. Ν. Ναό Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Δρεπάνου.
Τρίτη 9 – 8 – 2011	Ἱ. Παράκλησις στόν Ἱ. Ν. Ἁγ. Βασιλείου Μαζαρακίου.
Τετάρτη 10 – 8 – 2011	Ἱ. Παράκλησις στόν Ἱ. Ν. Ἁγ. Κων/νου και Ἐλένης  Κομπηγαδίου.
Πέμπτη 11 – 8 – 2011	Ἱ. Παράκλησις στόν Ἱ. Ν. Ἁγ. Γεωργίου Ἀπιδεῶνος
Παρασκευή 12 – 8 – 2011	Ἱ. Παράκλησις στόν ἱστορικό Ἱ. Ν. Παναγίας Μέτζαινας (Πλατανόβρυση).
Κυριακή 14 – 8 – 2011	Θεία Λειτουργία στόν Ἱ. Ν. Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Ὀβρυιᾶς.
	Μέγας Ἑσπερινός στήν Ἱ. Μονή Παναγίας Γηροκομητίσσης Πατρῶν
Δευτέρα 15 – 8 – 2011	Θεία Λειτουργία στήν Ἱ. Μονή Παναγίας Γηροκομητίσσης Πατρῶν

·     Ὥρα ἔναρξης Παρακλήσεων & Ἐσπερινῶν :  7.00 μ.μ.

Ἡ Ἑορτή τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος καί Ἰαματικοῦ Παντελεήμονος 27 – 7 – 2011

Μέ λαμπρότητα ἑορτάσθη στήν Πάτρα ἡ Ἱερά Μνήμη τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος μέ κέντρο τόν ὁμώνυμο Ναό τοῦ Ἁγίου στό Προάστειο Πατρῶν.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν, ἐτέλεσε τήν Θεία Λειτουργία  στόν πανηγυρίζοντα Ἱερό Ναό καί ἐκήρυξε τόν θεῖο λόγο στό πολυπληθές Ἐκκλησίασμα. Τό θέμα τοῦ κηρύγματος ἦτο «ὁ ἀγώνας τοῦ Χριστιανοῦ». Λαβών ἀφορμή ἀπό τήν ζωή καί τόν ἀγῶνα τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος, ὁ Σεβασμιώτατος μίλησε γιά τίς δυσκολίες τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος καί τήν ἰσόβια διάρκειά του.  

Ἀκόμα ἔκανε ἀναφορά στίς ἀντικείμενες δυνάμεις, οἱ ὁποῖες πολεμοῦν τούς πνευματικούς ἀγωνιστάς καί ὑπενθύμισε τά ὅπλα τῶν πνευματικῶν ἀγωνισμάτων, ὅπως ἀναφέρονται στίς Ἐπιστολές τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου.

  Στό τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας ὁ Σεβασμιώτατος, προεχείρισε Πρωτοπρεσβύτερο τόν Εὐλαβέστατο Ἐφημέριo τοῦ Ναοῦ, π. Ἀθανάσιο Σταματόπουλο, τόν ὁποῖο ἐπήνεσε γιά τήν ἐνάρετη ζωή του καί τήν πνευματική του ἐργασία στήν Ἐνορία. 

Μετά τήν Θεία Λειτουργία, ὁ Σεβασμιώτατος ἐτέλεσε τόν ἁγιασμό καί ἐγκαινίασε τήν ἔκθεση ἁγιογραφίας, βιβλίου, φωτογραφίας κ.λ.π. στό κτίριο τοῦ Πολιτιστικοῦ Συλλόγου Προαστείου «Ἅγιος Παντελεήμων», ἡ ὁποία θά λειτουργήσῃ στά πλαίσια τῶν ἑορταστικῶν Ἐκδηλώσεων πρός τιμήν τοῦ Μεγαλομάρτυρος καί Ἰαματικοῦ Ἁγίου.

Σέ ὅλες τίς ὁμιλίες του, ὁ Σεβασμιώτατος, ἐνημέρωσε τούς Χριστιανούς γιά τήν αἱρετική κίνηση «Ἑλληνική Ἱεραποστολική Ἕνωση» καί τήν προπαγάνδα της σέ πολλές περιοχές τῆς Ἑλλάδος καί στήν περιοχή τῆς Ἀχαΐας καί συνέστησε στούς Χριστιανούς νά παραμένουν ἑδραῖοι καί ἀταλάντευτοι στήν Ἁγία μας Πίστη καί τήν Ὀρθόδοξη, Μία, Καθολική καί Ἀποστολική τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία.

 πηγή: i-m-patron.gr

Ἡ Ἑορτή τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς στήν Ἱερά Μητρόπολη Πατρῶν 26 – 7 – 2011

Πολλοί Ἱεροί Ναοί εἶναι ἀφιερωμένοι στήν μνήμη τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς στήν Ἱερά Μητρόπολή μας. Στήν πόλη τῶν Πατρῶν ἔχει ἀνεγερθῆ ὁ μεγάλος Ἱερός Ναός τῆς Ἁγίας (στήν ἄνω πόλη), ἀλλά καί σέ πολλά χωριά τῆς Ἐπαρχίας μας πολλοί Ναοί τιμῶνται στό ὄνομα τῆς Ἁγίας.

 

·            Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, τήν παραμονή τῆς Ἑορτῆς ἐχοροστάτησε καί ὁμίλησε στόν Ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς στό χωριό Μιχόι Ἀχαΐας, τό ὁποῖο ἀπέχει σχεδόν μία ὥρα ἀπό τήν Πάτρα. Τό Μιχόι εἶναι πάρα πολύ ὡραῖο χωριό καί παρά τήν ἀπόσταση ἀπό τήν Πάτρα καί τήν ἀστυφιλία, κατοικεῖται ἀπό τριακόσιους καί πλέον κατοίκους, ἔχει σχολεῖο τό ὁποῖο διατηρήθηκε καί μέ τά νέα μέτρα καί οἱ κάτοικοι ἀγαποῦν τόν τόπο τους καί φροντίζουν γιά τήν πρόοδό του. Ὅσοι δέ, κατοικοῦν στήν Πάτρα ἤ σέ ἄλλα μέρη ἐπισκέπτονται, συχνά πυκνά, τόν τόπο τῆς καταγωγῆς τους καί ἰδιαιτέρως κατά τήν ἡμέρα τῆς Ἑορτῆς τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς, πού τό χωριό σφύζει ἀπό ζωή.

Οἱ κάτοικοι τοῦ Μιχοΐου, ὑπεδέχθησαν μέ πολύ σεβασμό καί ἐνθουσιασμό τόν Σεβασμιώτατο, ὁ ὁποῖος χοροστάτησε στόν πανηγυρικό Ἑσπερινό καί ἐκήρυξε τόν θεῖο λόγο, ἀναφερθείς στήν θαυμαστή βιοτή καί πολιτεία τῆς Ὀσιοπαρθενομάρτυρος, στήν ἀγάπη της γιά τόν ἐράσμιο Νυμφίο τῆς ψυχῆς της, τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ἀλλά καί στήν ἀγάπη της πρός τούς ἀνθρώπους.
Ἡ ἀγάπη της πρός τόν Κύριον τήν ὁδήγησε στό μαρτύριο, ἐνῶ ἡ ἀγάπη της πρός τούς ἀνθρώπους συνεχίζεται μέ τίς πρεσβεῖες της πρός τόν Ἐλεήμονα Θεόν. Ἐν συνεχείᾳ ὁ Σεβασμιώτατος μίλησε γιά τήν μίμηση τῆς ζωῆς τῆς Ἁγίας, πού εἶναι ὁ καλύτερος τρόπος τιμῆς τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς, ἀλλά καί ὅλων τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀκόμη μίλησε στό πυκνό Ἐκκλησίασμα γιά τόν τρόπο τοῦ Ἑορτασμοῦ πού δέν εἶναι ὁ κοσμικός καί τά γλέντια καί τά ξενύχτια, ἀλλά ἡ προσευχή, ἡ ἑτοιμασία γιά τήν Θεία Κοινωνία, ὁ Ἐκκλησιασμός καί γενικά ἡ πνευματική ζωή. Παρεκάλεσε τούς κατοίκους νά μή ξενυχτίσουν στό κοσμικό πανηγύρι καί ἀφήσουν τόν ἑαυτό τους νά χαλαρώσῃ πναυματικά ἤ ἀκόμα καί νά ἁμαρτήσῃ μέσα ἀπό τήν νυχτερινή κοσμική διασκέδαση, ἀλλά νά μεταβοῦν στό σπίτι τους καί τό πρωί νά ἐπιστρέψουν στήν Ἐκκλησία, ὥστε μέ τήν συμμετοχή τους στή Θεία Λειτουργία καί στό Ποτήριο τῆς Ζωῆς, νά χαριτωθοῦν καί νά ἁγιασθοῦν. Ἡ ὑλική τράπεζα ἕπεται τῆς Εὐχαριστιακῆς Τραπέζης καί τότε ἔχει εὐλογία καί ἀξία γιατί ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται πλούσιες τίς δωρεές τοῦ Θεοῦ, τίς πνευματικές πρωτίστως, ἀλλά καί τίς ὑλικές.

Μετά τόν Ἑσπερινό, ὁ Σεβασμιώτατος, ἐχαιρέτισε ἕνα πρός ἕνα τους κατοίκους τοῦ Μιχοΐου καί εὐχήθηκε σέ μικρούς καί μεγάλους, νά ἔχουν ὅλες τίς χαρές καί τίς δωρεές τοῦ Θεοῦ. Ὁ Εὐλαβέστατος Ἱερέας τοῦ Μιχοΐου π. Νικόλαος Ἀλεξόπουλος, προσέφερε στό φιλόξενο σπίτι του κέρασμα πρός τιμήν τοῦ Σεβασμιωτάτου, τοῦ Ἀρχιερατικοῦ Ἐπιτρόπου τῆς περιοχῆς, τῶν Λοιπῶν Ἱερέων πού μετεῖχαν στήν πανήγυρη καί ἄλλων εὐσεβῶν ἀδελφῶν. Τί ὡραία εἰκόνα, στό σπίτι τοῦ παπᾶ, νά βρίσκῃ κανείς αὐτή τήν ὡραία ζεστασιά καί ἀγάπη, νά βλέπῃ τήν παπαδιά νά διακονῇ προσφέροντας ὅ,τι ἔφτιαξε μέ τά χέρια της, ἀλλά καί τούς γονεῖς, τίς κόρες καί τά ἐγγόνια νά προσφέρουν μέ σεβασμό, ἁπλόχερα τῆς καρδιᾶς τους τήν ἀγάπη πρός τόν Δεσπότη καί τούς λοιπούς ἐπισκέπτες. Τά χωριά μας διασώζουν τήν ἁπλότητα, τήν παράδοση, τήν πνευματική ὀμορφιά. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα μας θά ζῇ μέσα ἀπό αὐτή τήν πνευματική της ὀμορφιά καί ἱερή κληρονομιά.

Συγκινητική ἡ εἰκόνα ἐπίσης οἱ ἄνθρωποι νά περιμένουν στήν ἐξώπορτα, γιά νά περάσῃ ὁ Δεσπότης καί νά τόν παρακαλέσουν νά μπῇ καί στό δικό τους σπίτι! Ἄς τούς ἔχει ὁ Θεός καλά καί ἄς τούς ἐπισκιάζει μέ τήν οὐράνια χάρη καί δωρεά Του.

 

·            Ἀνήμερα ὁ Σεβασμιώτατος ἐτέλεσε τήν Θεία Λειτουργία στόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Παρασκευῆς Πατρῶν, ὁ ὁποῖος κατεκλύσθη ἀπό κόσμο ὄχι μόνο στό ἐσωτερικό, ἀλλά καί στό προαύλιο καί στούς γύρω δρόμους.

Ὁ Σεβασμιώτατος στό κήρυγμά του ἀνεφέρθη στήν πίστη τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς πού τῆς ἔδωσε δύναμη τήν ὥρα τοῦ φρικτοῦ Μαρτυρίου της, στά ἅγια καί εὐλογημένα ἔργα της καί στήν ἐν Χριστῷ ἁγία Μυστηριακή ζωή της, ἡ ὁποία ἦτο τό ἐπιστέγασμα τῆς πίστεώς της στόν Θεό καί τῶν καλῶν καί εὐλογημένων ἔργων της.

Δέν φτάνει μόνο ἡ πίστη, ὅπως πιστεύουν πολλοί ἄνθρωποι σήμερα, εἶπε ὁ Σεβασμιώτατος, δέν φτάνουν μόνο τά καλά ἔργα γιά νά εἰσέλθῃ ὁ ἄνθρωπος στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Δέν ἀρκοῦν οὔτε καί τά δύο μαζί. Χρειάζεται ἡ μετοχή μας στήν Μυστηριακή ζωή τῆς Ἐκκλησίας, διότι χωρίς αὐτή δέ ζοῦμε πραγματικά, ἀλλά εἴμαστε ἁπλές βιολογικές ὑπάρξεις. Δέν φτάνει νά εἴμαστε καλοί ἄνθρωποι, ἀλλά πρέπει νά γινόμαστε ὄμαιμοι καί σύσσωμοι Χριστοῦ. Ἐπίσης, ἔκανε ἀναφορά ὁ Σεβασμιώτατος σέ ἕνα ἰδιότυπο Χριστιανισμό πού βιώνουν πολλοί ἄνθρωποι σήμερα, νομίζοντας ὅτι ἀρκοῦν κάποια ἁπλά πράγματα ἤ καλές πράξεις γιά νά κερδίσουν τόν Παράδεισο. Αὐτό, εἶπε, εἶναι Χριστιανισμός προτεσταντικῆς φύσεως καί δέν ἔχει καμμιά σχέση μέ τήν πίστη καί τήν παράδοση τῆς Ἁγίας μας Ὀρθοδόξου καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.

Τέλος, ἐπήνεσε τούς Ἱερεῖς καί τούς συνεργάτες τους στό Ἐνοριακό, κοινωνικό καί πνευματικό ἔργο, ὡς καί ὅλους τούς Ἐνορίτας καί λοιπούς προσκυνητάς γιά τήν ἀθρόα συμμετοχή τους στήν Θεία Λειτουργία, ἐπί τῇ ἱερᾷ Μνήμῃ τῆς Ὀσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευῆς.

πηγή: i-m-patron.gr

Προσοχή στα πάθη μας - Η ελεημοσύνη

Ένας άγιος λέει:

- Όποιος έχει μέσα του τον Θεό, κληρονομεί και τα εδώ και τα εκεί. Γιατί και τα δύο είναι του Χριστού. Όποιος είναι του Χριστού τα έχει και τα δύο.

- Όποιος, αντίθετα, αφήνει τον Χριστό και πέφτει σε πάθη, αυτός και αν ακόμα έχει πολλά επίγεια αγαθά, τελικά δεν έχει πολλά επίγεια αγαθά, τελικά δεν έχει τίποτα. Και όχι μόνο δεν έχει τίποτε, αλλά έχει και μερικά σκληρά και ζόρικα αφεντικά, που τον κάνουν ό,τι θέλουν: τα πάθη του!

(Γεροντικό)

Κάποτε ένας φιλόχριστος άνθρωπος επήγαινεν εις την εργασίαν του και εις τον δρόμον συναντά ένα δυστυχή, ο οποίος ήτο γυμνός. Τον ελυπήθη από καρδίας ο καλός αυτός άνθρωπος και του εχάρισε το ένδυμά του. Ο πτωχός, μετ'ολίγον, επώλησε το ένδυμα. Αυτό, όταν το έμαθεν ο καλός άνθρωπος, ελυπήθη.

Τί συνέβη τότε; Την ιδίαν νύκτα εμφανίζεται ο Χριστός εν ονείρω εις τον ελεήμονα, φορών το ένδυμα της ελεημοσύνης.

- Μη λυπήσαι - του λέγει με γλυκύτητα - το βλέπεις; Φορώ το ένδυμά σου, το οποίον μου έδωσες.

(Από τον Δ' τόμον του Ευεργετινού, υπόθ. Δ' , Αθήναι).

ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ - ΕΟΡΤΗ ΟΣΙΑΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΤΗΣ ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ

   Κατανυκτική Ιερά Αγρυπνία ετελέσθη στον Ιερό Ναό του Αγίου Νεκταρίου Πατρών επί τη εορτή της Οσίας μητρός Ειρήνης της Χρυσοβαλάντου. Η Ιερά Αγρυπνία τελέσθηκε από τους Αρχιμανδρίτας π. Χρύσανθο Στελλάτο, π. Παύλο Αμανατιάδη και από τον εφημέριο του Ιερού Ναού Αγίου Χαραλάμπους Καλανίστρης π. Σπυρίδωνα Γκολώνη. Επίσης συμμετείχε και ο διάκονος του Ιερού Ναού Κασσιανός Ιατρός. Στα Ιερά αναλόγια έψαλαν ο π. Απόστολος Ζαφείρης, ο π. Άγγελος Μπουλιέρης, ο Λαμπαδάριος του Ιερού Ναού Αγίων Αποστόλων Πατρών κ. Σπυρίδων Κασπίρης & ο φοιτητής Μιχαήλ Ζαφείρης. Ο ναός ήταν κατάμεστος από πιστούς που προσήλθαν να εκκλησιαστούν, να αγρυπνήσουν, να λατρεύσουν τον Κύριον της δόξης και να τιμήσουν την Οσία Ειρήνη τη Χρυσοβαλάντου καθώς και τους λοιπούς τιμωμένους Αγίους.
   Στο κήρυγμά του ο π. Χρύσανθος αναφέρθηκε στην κλίση της από το Θεό δια να γίνει και μάλιστα μοναχή και έπειτα ηγουμένη της Μονής του Χρυσοβαλάντου. Ο Θεός της έδωσε πλούσια χαρίσματα. Ο π. Χρύσανθος υπογράμμισε τους πνευματικούς της αγώνες, τους οποίους και εμείς πρέπει να ακολουθήσουμε. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο θαύμα των μήλων, λέγοντας ότι ένας άγνωστος ναυτικός επισκέφθηκε τη Μονή του Χρυσοβαλάντου και ζήτητησε να δει την ηγουμένη Ειρήνη. Τα τρία αυτά μήλα είναι σταλμένα, της είπε, από τον ευαγγελιστή Ιωάννη από τις βραγιές του Παραδείσου. Με συγκίνηση η Οσία πήρε αυτά τα τρία μήλα. Το ένα το τεμάχισε και έπειτα από σαράντα ημέρες ελάμβανε ένα μικρό τεμάχιο μετά από προσευχή. Τότε μια ανέκφραστη ευωδία εξήρχετο από το στόμα της και γέμισε ολόκληρο το μοναστήρι. Ειρηνικά, σε βαθύτατο γήρας παρέδωσε την αγία της ψυχή στον Ουράνιο Νυμφίο της δια να απολαύσει τους καρπούς των πνευματικών της αγώνων.

Ο βίος της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου

Η οσία Ειρήνη καταγόταν από την Καππαδοκία, ήταν κόρη ωραία και ενάρετη, από οικογένεια ευγενών και ενώ είχε επιλεγεί για σύζυγος του αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ’, έγινε μοναχή στη μονή Χρυσοβαλάντου στην Κωνσταντινούπολη. Έκανε μεγάλο φιλανθρωπικό έργο και θαύματα, ενώ η παράδοση λέει ότι ανέβλυσε μύρο από τα λείψανά της. Η σημερινή μονή της στη Λυκόβρυση Αττικής, ιδρύθηκε το 1930 κατόπιν υποδείξεως της ιδίας και εκεί βρίσκεται θαυματουργική εικόνα της, με την Οσία συνδέονται πολλά θαύματα, κυρίως σε προβλήματα γονιμότητας, όπως μαρτυρούν και τα παιδιά που φέρνουν το χαρακτηριστικό όνομα «Χρυσοβαλάντης» (εορτάζει 28 Ιουλίου).

Γέννηση και καταγωγή

τα μέσα του 9ου αιώνα μ.Χ., όταν αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο εικονομάχος Θεόφιλος και σύζυγός του η εικονολάτρισσα Θεοδώρα, όταν η περίοδος της Εικονομαχίας, που για περισσότερο από 100 χρόνια ταλάνισε την αυτοκρατορία, βρισκόταν στην τελευταία φάση της, στην Καππαδοκία της Μικράς Ασίας, γεννήθηκε και έζησε την πρώτη της νεότητα η οσία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου. Πατέρας της οσίας ήταν ο πατρίκιος Φιλάρετος ο Καππαδόκης. Ήταν από την Καισαρεία της Καππαδοκίας, ευνοούμενος του αυτοκράτορα Θεόφιλου και έμπιστος της συζύγου του Θεοδώρας. Ήταν ο στρατιωτικός διοικητής του εξαιρετικής σημασίας θέματος της Καππαδοκίας. Μητέρα της η πατρικία Ζωή, γυναίκα όμορφη και σεβαστή σε όλη την Καισαρεία για τον ενάρετο βίο της. Το ανδρόγυνο είχε αποκτήσει δυο κόρες, την Καλλινίκη και την Ειρήνη. Η Καλλινίκη γεννήθηκε το 825 μ.Χ. Οφείλει το όμορφο όνομά της στις θριαμβευτικές νίκες που πέτυχε ο πατέρας της εναντίον των Σαρακηνών τη χρονιά που γεννήθηκε. Τρία χρόνια αργότερα, το 828, γεννήθηκε η Ειρήνη. Ο Φιλάρετος όμως έχασε τη γυναίκα του, όταν εκείνη ήταν ακόμη πολύ νέα. Έτσι, η ανατροφή των δύο κορών τους ανατέθηκε στην πατρικία Σοφία, τη μεγαλύτερη αδερφή του στρατηγού.

Ειρήνη υποψήφια σύζυγος του αυτοκράτορα

ην άνοιξη του 839 μ.Χ., ο Φιλάρετος φιλοξένησε στο ανάκτορό του το νεαρό καίσαρα Βάρδα, αδερφό της Αυγούστας Θεοδώρας, ο οποίος είχε μεταβεί στην Καισαρεία για κρατική υπόθεση, απεσταλμένος του αυτοκράτορα Θεόφιλου. Εκεί γνώρισε τη δεκατετράχρονη Καλλινίκη, γοητεύτηκε από την καλλονή της και τη ζήτησε σε γάμο. Λίγους μήνες αργότερα, ολόκληρη η Καππαδοκία παρέστη στους υπέρλαμπρους γάμους της Καλλινίκης και του Βάρδα, όπου ο ίδιος ο αυτοκράτορας Θεόφιλος συμμετείχε ως παραγαμπρός του γυναικαδερφού του.

ο χειμώνα του 843, η αυτοκράτειρα Θεοδώρα, χήρα πια και επίτροπος του γιου της Μιχαήλ Γ΄, κάλεσε τον πατρίκιο Φιλάρετο στην Κωνσταντινούπολη. Είχε αποφασίσει να θέσει οριστικό τέλος στην Εικονομαχία και γι’ αυτό το εγχείρημα χρειαζόταν τη βοήθεια και του στρατού και των ιερέων. Εμπιστεύτηκε λοιπόν το Φιλάρετο και τον Ομολογητή Μάξιμο (μετέπειτα Πατριάρχη). Όταν επιτεύχθηκε ο σκοπός της και οι ιερές εικόνες αναστηλώθηκαν (19 Φεβρουαρίου 843 μ.Χ.), ζήτησε από το Φιλάρετο να φέρει στην Κωνσταντινούπολη την όμορφη θυγατέρα του, προκειμένου να την παντρέψει με το γιο της Μιχαήλ. Έψαχνε κατάλληλη νύφη, η οποία θα συνέτιζε το νεαρό αυτοκράτορα από τα ξέφρενα γλέντια και θεωρούσε ότι η φημισμένη για την ενάρετη ζωή της καλλονή θα εξυπηρετούσε το σκοπό της. Ο Φιλάρετος μήνυσε αμέσως στην αδερφή του να στείλει την Ειρήνη, που τότε ήταν 15 χρονών, στη Βασιλεύουσα με τη συνοδεία του πατρικίου στρατηγού Νικηφόρου, αδερφού της μακαρίτισσας συζύγου του. Τα νέα ότι η Ειρήνη θα παντρευόταν τον αυτοκράτορα και θα φορούσε το στέμμα της αυτοκρατορίας διαδόθηκαν σαν αστραπή σε όλη την Καππαδοκία.

μόνη που έμεινε παγερά αδιάφορη σε όλη αυτήν την αναστάτωση ήταν και η άμεσα ενδιαφερόμενη: η Ειρήνη. Από πολύ νωρίς είχε ποθήσει το μοναχικό βίο και οι λόγοι που δέχτηκε με χαρά αυτό το ταξίδι προς τη Βασιλεύουσα απείχαν πολύ από αυτό που όλοι νόμιζαν: Ταξίδευε στην Πόλη για να αποχαιρετήσει την πολυαγαπημένη της αδερφή, την οποία δεν είχε ξαναδεί από την ημέρα των λαμπρών γάμων της (είχαν περάσει τέσσερα χρόνια από τότε) και για να αποσπάσει την ευχή του πατέρα της, ώστε να αποσυρθεί στη μονή που τόσο διακαώς ποθούσε.

Ειρήνη και οι συνοδοί της έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη ένα ανοιξιάτικο πρωινό, για να πληροφορηθούν εκεί ότι μόλις πριν λίγες μέρες είχαν τελεστεί οι γάμοι του αυτοκράτορα με την Ευδοκία τη Δεκαπολίτισσα. Ο πατέρας της, η αδερφή της, ο θείος της με δυσκολία έκρυβαν την απογοήτευσή τους. Η Ειρήνη αντίθετα αισθανόταν αγαλλίαση για την τροπή των γεγονότων και περίμενε την κατάλληλη ευκαιρία να μιλήσει του πατέρα της και να πάρει την ευχή του, καθώς δεν ήθελε να τον λυπήσει με κρυφή της αναχώρηση.

ευκαιρία δεν άργησε να παρουσιαστεί. Ο Φιλάρετος γνώρισε σε μια αποστολή του στην Αδριανούπολη το γιο του Έπαρχου της πόλης Νικήτα, πατρίκιο Φωτεινό. Ο Φιλάρετος θεώρησε ότι ήταν ο πιο κατάλληλος για να ευτυχίσει στο πλευρό του η Ειρήνη και αμέσως μίλησε στον πατέρα του νέου. Οι δύο πατεράδες έδωσαν λόγο να αρραβωνιάσουν τα παιδιά τους. Η Ειρήνη όμως, όταν ο πατέρας της ανακοίνωσε τους προαποφασισμένους αρραβώνες της, τον πληροφόρησε για την αμετάκλητη απόφασή της να λάβει το μοναχικό σχήμα. Ακολούθησε έντονη συναισθηματική σύγκρουση πατέρα και κόρης, έπειτα από την οποία η ευαίσθητη Ειρήνη ασθένησε σοβαρά και κινδύνεψε ακόμη και η ζωή της. Όταν η υγεία της αποκαταστάθηκε, ο πατρίκιος Φιλάρετος, συνειδητοποιώντας ότι η Ειρήνη είχε λάβει μια απόφαση ζωής, την οδήγησε ο ίδιος στη γυναικεία κοινοβιακή μονή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μιχαήλ & Γαβριήλ του Χρυσοβαλάντου, η οποία βρισκόταν στα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης.

Ιερά Αγρυπνία επι τη εορτή της Οσίας Ειρήνης της Χρυσοβαλάντου

Την Τετάρτη 27 Ιουλίου το βράδυ, στις 9μ.μ., θα τελεστεί στον Ιερό Ναό μας Ιερά Αγρυπνία, επι τη εορτή της Οσίας Ειρήνης της Χρυσοβαλάντου, κατά την οποίαν θα ψαλλούν και τα εγκώμια της Οσίας και εις ανάμνησιν του θαύματος θα ευλογηθούν μήλα τα οποία θα μοιραστούν στους πιστούς. Την πέμπτη το πρωί θα τελεστεί Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Αγίου Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, παρεκκλήσιον του Ναού μας.

Ανακοίνωση της Ι.Μ.Πατρών για την εμφάνιση αιρετικών φυλλαδίων στην ευρύτερη περιοχή της Πάτρας.

 

Ἡ «Ἑλληνικὴ Ἱεραποστολικὴ Ἕνωση» ἀποτελεῖ Προτεσταντικὴ Αἵρεση.

 

Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Πατρῶν ἐνημερώνει τὸ Χριστεπώνυμο Πλήρωμα τῆς τοπικῆς Ἀποστολικῆς μας Ἐκκλησίας ὅτι, κατὰ τὶς ἡμέρες αὐτές, ὁμάδες αἱρετικῶν ἀπὸ τὴν λεγομένη "Ἑλληνικὴ Ἱεραποστολικὴ Ἕνωση", περιέρχονται τὴν πόλη τῶν Πατρῶν ἀλλὰ καὶ τὰ χωριά μας, μοιράζοντας αἱρετικὰ φυλλάδια μέσα σὲ τσάντες τὶς ὁποῖες κρεμοῦν ἔξω ἀπὸ τὶς πόρτες τῶν πιστῶν.

Γνωστοποιοῦμε λοιπὸν πρὸς ὅλους, ὅτι ἡ ἐν λόγῳ "Ἑλληνικὴ Ἱεραποστολικὴ Ἕνωση" ἀποτελεῖ Προτεσταντικὴ Αἵρεση πού σκοπὸ ἔχει, νὰ ὁδηγήσει στὴν πλάνη τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, ὅπως πράττουν ὅλοι οἱ αἱρετικοὶ οἱ ὁποῖοι εἶναι ὄργανα τοῦ διαβόλου. Γι' αὐτὸν τὸν λόγο, κανεὶς νὰ μὴν δέχεται τὸ ὑλικὸ ποῦ διανέμουν καὶ ὅσοι τὸ βροῦν στὶς πόρτες τῶν σπιτιῶν τους νὰ τὸ καταστρέψουν. Γιὰ ὅποια πληροφορία χρειασθοῦν, οἱ εὐσεβεῖς Χριστιανοί μας, νὰ ἐπικοινωνήσουν ἄμεσα μὲ τόν Ἱερέα τῆς Ἐνορίας τους ἢ μὲ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Πατρῶν στὸ τηλ. 2610 - 320.602, εἴτε μέ τήν Ἀντιαιρετική Ἐπιτροπή τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως στό τηλ. 6977-582800.

Γιατί ζω;

Ένα μεγάλο ερώτημα που έχει δημιουργηθεί  σε όλους μας. Γιατί ζούμε; Ποιό το νόημα της ζωής και της ύπαρξης μας;

«Μεγάλα» ερωτήματα με πολύ δύσκολες απαντήσεις. Κοιτάζοντας γύρω μας, τους συνανθρώπους μας, τον τρόπο με τον οποίο ζούμε, τις όλες κινήσεις και πράξεις μας, διαπιστώνουμε πως έχουμε ξεφύγει από κάθε υγιή σκοπό και στόχο. Ίσως έχουμε αποπροσανατολιστεί.

Προσπαθώντας να χαρακτηρίσουμε την εποχή που ζούμε, μια λέξη μου έρχεται στο μυαλό. «ΧΑΟΣ». Ζούμε σε μια χαοτική εποχή, όπου στον κάθε τομέα της  επικρατεί ένα αλαλούμ.

Άνθρωποι με απλανή βλέμματα κοιτούν το υπερπέραν. Πόσες φορές που περπατάμε στο δρόμο αισθανόμαστε να φεύγει το μυαλό μας και να δινόμαστε σε άλλα πράγματα. Η κόρνα του αυτοκινήτου που χτυπάει για να μας δώσει να καταλάβουμε ότι βρισκόμαστε στην μέση του δρόμου, μεταφράζεται μέσα μας σαν μια γλυκιά μελωδία ωδικών πτηνών. Ακούμε αυτό που θέλουμε να ακούσουμε και όχι αυτό που συμβαίνει γύρω μας. Η γειτόνισσα, ο φίλος μας, μας φωνάζουν καλημέρα… Εμείς όμως δεν τους ακούμε, δεν ακούν τα αυτιά του σώματος, αλλά πιο πολύ δεν ακούν τα αυτιά της ψυχής μας. Είμαστε κουφοί. Γίναμε άνθρωποι χωρίς αίσθηση και αισθήματα. Λένε πολλοί… Πρέπει να είσαι σκληρός και απαθής για να επιβιώσεις στις μέρες μας. Πώς να γίνεις απαθής και σκληρός όταν ο συνάνθρωπός σου πεινάει, διψάει, δεν έχει κανέναν να του συμπαρασταθεί;

Από την άλλη πλευρά κατανοώ πως δεν γίνεται να κάνουμε τα προβλήματα των άλλων, δικά μας. Σίγουρα όμως μπορούμε να συμπαρασταθούμε και να προσφέρουμε το δικό μας λιθαράκι.

Αλλά όμως και πάλι εμείς δεν ακούμε. Το απλανές βλέμμα μας καθοδηγεί. Πολύ εύστοχα τονίζει ο ποιητής…

Κι ήσασταν αλήθεια πολλοί... Άνθρωποι... άνθρωποι...

Και προχωρούσατε...

και πηγαίνατε χωρίς πουθενά να σκοντάφτετε,

γιατ' ήταν κατηφόρα ο δρόμος σας.

Και κατεβαίνατε... και κατεβαίνατε...

με το ίδιο πάντα αργό βήμα,

λες και φοβόσασταν μη φτάσετε κάποτε στο τέρμα.

Φοβόμαστε να φτάσουμε στο τέρμα… Αλήθεια ξέρουμε ποιο  είναι το τέρμα; Και αν ναι, πώς φτάνουμε μέχρι εκεί;  Κανείς μας δεν ξέρει… Γνωστοί, γείτονες, φίλοι, μας φαίνονται ξένοι…

Είμαστε έρημοι στην πληθώρα των ανθρώπων.

Φτάνοντας στο σημείο να πρέπει να χαρακτηρίσουμε τους ανθρώπους του σήμερα, θα χρησιμοποιήσω το χωρίο του ποιητή…

Ζήτησα να δω τα μάτια σας

και δεν βρήκα παρά μαύρους κύκλους γύρω απ' αυτά.

Ζήτησα ν' ακούσω το τραγούδι σας

και σας άκουσα μονό το να να επαναλαμβάνετε

"όλα πάνε καλά".

Έψαξα να βρω τις καρδιές σας

και μού ’πατε πως τις είχατε από χρόνια αμπαρωμένες

κι ίσως... να μη ζούσανε πια.

Ρώτησα για τα όνειρά σας

και μ' απαντήσατε πως είχαν πεθάνει, πριν γεννηθούν.

Έψαξα για χαμόγελα

και δεν βρήκα παρά συμμετρικές κινήσεις

που αγγίζανε μόνο τα χείλη σας.

Τότε... ρώτησα…

πού βγάζει ο δρόμος σας

και μου δείξατε ένα μνήμα...

"για κει τραβάμε όλοι" μού ’πατε με μια φωνή

και βιαστήκατε ν' αλλάξουμε συζήτηση.

Πόσο εύστοχα τα λέει ο ποιητής. Πόσο συνειδητοποιημένος είναι. Άνθρωποι που πιστεύουν ότι το τέρμα της ζωής είναι το μνήμα. Πού να ξεραν ότι απ’ αυτό το μνήμα ανέτειλε η ζωή. Ο Χριστός με την ανάσταση του μετέτρεψε το μνήμα από τόπο ενταφιασμού, σε αφετηρία της αληθινής ζωής. Της άλλης ζωής. Αλήθεια, έχουμε υποψιαστεί ποτέ τι σημαίνει άλλη ζωή; Αυτή η ζωή είναι η ζωή της αλήθειας, της χαράς και της πνευματικής πληρότητας. Πώς φτάνουμε σε αυτήν;  Μας απαντάει πολύ εύστοχα ο Απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του…

Ἀ­πο­στυ­γοῦν­τες τὸ πο­νη­ρόν, κολ­λώ­με­νοι τῷ ἀ­γα­θῷ, τῇ φι­λα­δελ­φί­ᾳ εἰς ἀλ­λή­λους φι­λό­στορ­γοι, τῇ τι­μῇ ἀλ­λή­λους προ­η­γού­με­νοι, τῇ σπου­δῇ μὴ ὀ­κνη­ροί, τῷ πνεύ­μα­τι ζέ­ον­τες, τῷ Κυ­ρί­ῳ δου­λεύ­ον­τες, τῇ ἐλ­πί­δι χαί­ρον­τες, τῇ θλί­ψει ὑ­πο­μέ­νον­τες, τῇ προ­σευ­χῇ προ­σκαρ­τε­ροῦν­τες, ταῖς χρεί­αις τῶν ἁ­γί­ων κοι­νω­νοῦν­τες, τὴν φι­λο­ξε­νί­αν δι­ώ­κον­τες. Εὐ­λο­γεῖ­τε τοὺς δι­ώ­κον­τας ὑ­μᾶς, εὐ­λο­γεῖ­τε καὶ μὴ κα­τα­ρᾶ­σθε.

Δεν θα προχωρήσω σε ανάλυση του Αποστόλου, απλά θα προτρέψω με πολύ σεβασμό να κρατήσουμε την φράση, ευλογείτε τους διώκοντας υμάς…

Κλείνοντας αυτόν τον νεανικό προβληματισμό, θα ήθελα να σας παραθέσω τα λόγια του ποιητή, τα οποία πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν μας…

Προτιμώ τα μάτια μου.

Προτιμώ του ήλιου το φως.

Προτιμώ τις καμπάνες.

Προτιμώ τις σημαίες.

Προτιμώ το Τέρμα... εκείνο το Τέρμα

που βγάζει απ' τα νέφη κι απ' τον ήλιο πιο πάνω.

Προτιμώ τον Χριστό και την αγνή ζωή που μου προσφέρει.

Έγραφα στην Ναύπακτο στις 24 Ιουλίου 2011.

                                                                                                         Μάριος Γ. Σαράντης

Φοιτητής - Ιεροψάλτης